وقتى صحبت از “دهکده جهانى” شد ابتدا باورش سخت بود که آیا جهان با همه وسعت خویش مى تواند به شکل یک دهکده و جهانیان همچون ساکنان آن شوند؟ کمى بعد با رشد رسانه اینترنت و شبکه های اجتماعى و پیشرفت فناورى های اطلاع رسانى،بطور لحظه اى از رویدادهای دیگر نقاط جهان مطلع شدند و باور کردند مثل یک دهکده که همه اهالی ده از همه رویدادها با خبر هستند، مردم جهان هم به کمک آن پیشرفت ها از وقایع این سوى و آن سوى زمین باخبر مى شوند و دنیای آنها تغییر کرده و در غم و شادى انسانهاى دیگر کشورها شریک مى گردند.کم کم نگاه آنها فراتر از مرزها رفت و توانستند به بعضى موضوعات نگاه جهانى داشته باشند مثل وضعیت آب و هوا و محیط زیست،لایه أُزن،حقوق بشر،عدالت،آزادى ،امنیت،خلع سلاح جهانى،دوستى ملت ها، تعامل فرهنگ ها…
به هر حال هرکس شهروند یک کشور باشد، محصور در قوانین آن نقطه از نقاط دویست گانه جهان است اما بزودی مفهوم “شهروند جهانى”آمد و جاى خود را باز کرد.او به عنوان شهروند جهانى،حقوقى پیدا کرده و به سازوکارهائى برای حل مشکلات خود و دیگران دست یافته و نگاهش به مسائل تغییر کرده بود.این جمله را بارها شنید که :”جهانى بیندیش، محلى عمل کن” ،یعنى نگاهت در موضوعات، نگاه جهانى باشد اما مقتضیات جغرافیاى محیط را در برنامه ریزى هایت لحاظ کن.محلى دیدن موضوعات،ندیدن نقش تأثیر تحولات جهانى در ایجاد مشکلات محلى است و اگر نگاه،فراگیر و جهانى باشد،راه حل ها عالمانه تر و کارگشا تر خواهد بود…
آموزه هاى دینى،نگاه ما را جهانى مى کند و جهانى مى خواهد! در آیات الاهى ، سخن از “ناس” به معناى همه مردم است: پیامبر ما به سوى همه عالم مبعوث شده و رحمت برای همه جهانیان است(وما ارسلناک الّا رحمه للعالمین)؛ همه زمین گستره دین الاهى است و سرانجام کل زمین به صالحان سپرده خواهد شد(أنّ الارض لله یرثها عبادى الصالحون) و به دست صاحب الزمان سلام الله علیه تمامى آن مهد توحید خواهد شد(لیستخلفنهم فى الارض…یعبدوننى لا یشرکون بى شیئا).دلیلى ندارد کسى در هر نقطه جهان از نعمت هدایت،محروم بماند.ما در دعاهامان آموخته ایم که برای رفع مشکلات همه مردم جهان دعا کنیم و شفای همه بیماران،اداى دین همه قرض داران،آزادى همه زندانیان،رفع رنج همه رنجوران را از خدا بخواهیم(اللهم اشف کل مریض،اللهم اقض دین کل مدین،اللهم فُکّ کل أسیر،اللهم فرّج عن کل مکروب…).
پیامد این نگاه جهانى،باید مطالعه و تحقیق باشد در اوضاع جهانى،فرهنگ ملت ها، مشکلاتى که بشریت با آنها روبروست،پیداکردن راه حل ها،برنامه ریزى برای اقدام و شتافتن برای نقش آفرینى در هدایت همنوعان خود و شهروندان جهانى.باید سفر کرد و دیگران را هم از جام هدایت نوشاند؛ باید از رسانه های مجازى بهره برد و داروی دردها و آلام بشریت را در اختیارشان گزارد؛باید برای سازمان های بین المللى تبیین کرد که چقدر در فرهنگ ما بر همبستگى انسان ها برای نجات جهان از فقر و تبعیض و محرومیت و جهل و ظلمت و گمراهى تاکید شده است؛باید به آنها گفت بیائید با هم متحد شویم و خود را برای نجات جهان تحت رهبرى منجى جهانى آماده کنیم و همه یکصدا او را از خدا بخواهیم تا این جهان تاریک به ظهورش نورانى شود…
