از نوجوانى دلش می خواست اهل قلم شود ؛نویسنده باشد تا بتواند به راحتى و به روانى و به زیبائى بنویسد و از این طریق با انبوهى از مخاطبان رابطه برقرار کند.نثرها و نوشته های دشوار و ابهام آلود و پر تکلف را نمى پسندید.معمولاً هر روز کتاب ها و مقالات و گزارش هاى جدید را از نظر می گذراند تا نکته ای و مطلب مفیدى بیابد تا هم خود بهره مند شود و هم به دیگران انتقال دهد.برای نویسندگان خوب و متعهد،ارزش والائى قائل بود و آنها را سرداران آگاهى و فرهنگ مى شمرد.سبک هاى مختلف نویسندگى را کاویده بود و از میان همه آنها،سبک روان و ساده اما محکم و استوار نویسى را پسندیده بود و در این قالب چیزهائى منتشر کرده بود و مخاطبانى هم داشت…
قلم نیز همچون بیان،موهبتى الاهى است که آموزگارش خداست(الذی علّم بالقلم،علّم الانسان ما لم یعلم).کتاب نشان داده بود آنقدر ظرفیت دارد که معجزه جاوید یک دین شود؛قلم نشان داده بود که اهل علم میرا نیستند و تا سال ها و قرن ها بعد از خود با آثار خود زنده می مانند؛ اثر قلم ، فراتر از زمان و مکان، تأثیرگذار است.بدون کتاب و اثر علمى،تمام حوزه ها و مدرسه ها و دانشگاه ها و آموزشکده ها، به تعطیلى مى گرایند؛تمام رسانه ها و فیلم ها و تأترها ، نیازمند متون نگارشی هستند.بدون قلم اغلب کارهای جامعه معطل مانده و یا به خاموشى مى گراید…
آثار قلمى در سبک ها و شکل های گوناگون تجلى مى یابد:گاهى متنى علمى است و گاهى داستان یا رمان یا طنز، گزارش، مقاله، نقد، شعر، آثارعاطفى و دلنوشته ها،ادبیات کودکان و نوجوانان،دانشنامه ها و…و قالب های عرضه نیز مى تواند یکى از این انواع باشد: کتاب،نشریه، روزنامه ، هفته نامه ، ماهنامه ، فصلنامه،سالنامه و گاهنامه، بولتن ها و جزوات تخصصى و…هریک از این قالب ها هم،الزامات خود را دارند و بر اساس مخاطبان آنها باید نوع نگارش تغییراتى پیدا کند.همه نوشته ها هم باید دو آئین نامه را رعایت کنند:نخست آئین ویراستاری علمى و ادبى و دوم آئین رسم الخط واحد،تا هم نوشته مطبوع شود و هم خواننده در پیچ و خم نوشتارهای ناموزون اسیر نشود…
اما در مورد آثار قلمى مهدوی، اگرچه در چند دهه اخیر تحولات مثبتى رخ داده و متون خوبى عرضه شده است اما هنوز کمبود و خلأ فراوانى وجود دارد.برای همه اقشار و انواع مخاطبان،متون مناسب به قدر کفایت وجود ندارد.هم در متون اموزشی جهت سطوح مختلف کمبود هست و هم در نوشته های تبلیغى برای سنین گوناگون.در آثار هنری،چالش و کمبود،افزونتر است.درسناریو و نمایشنامه و رمان و داستان خلأ داریم.متون متناسب برای رسانه ها و مجریان برنامه ها به اندازه کفایت نداریم،در حوزه شعر روز و آئینى متناسب با مخاطبان متنوع،کمبود هست…
آیا علاقمندان ساحت قدسی مهدوى و منتظران آن موعود جهانى،نباید با مهارت قلم و نویسندگى، آن امام همام را در سطح ملى و بین المللى معرفى نموده و همه مخاطبان را پوشش دهند و با آن عزیز آشنا نمایند؟
