یکى بود و دیگر هیچ! خدا بود و جز او هیچ! نخستین چیزى که آفرید، نور عظمت بود؛ انوار بود؛ و از آن انوار همه چیز آفریده شدند…هرجا نور نباشد،ظلمت است؛تاریکى است.جان ما از تاریکى، گریزان است.ساعتى اگر نور نباشد،قابل تحمل نیست؛هراسان مى دویم به دنبال شمعى، مشعلى، چراغى، برقى…چه لطف عظیمى بود که خداوند نور را آفرید؛نور مخلوق الاهى است و نور همه چیز از اوست؛همانگونه که نورعظمتش ،فطرت ما را روشن ساخت، آفرینش را روشن ساخت، جهان معنا را نیز روشن ساخته است….همه خورشید ها از اویند؛ مهتاب ها و ستارگان از اویند؛اوست کسی که خورشید را روشنایی بخشید و ماه را تابان کرد(هوالّذی جعل الشّمس ضیاءً و القمر نوراً)، همین گونه خورشیدهاى معنویت و هدایت نیز از اویند؛نور هرچه نور است از اوست.این است که “الله نور السموات و الارض”…
هدایت نیز نور است و هیچ چیزى با نور هدایت برابرى نمى کند.واسطه و وسیله این هدایت نیز ،رسول خداست که خود نور است:”به پیامبر او بگروید تا از رحمت خویش شما را دو بهره عطا کند و برای شما نوری قرار دهد که به وسیله آن راه سپرید”(آمنوا برسوله ،یؤتکم کفلین من رحمته و یجعل لکم نوراً تمشون به)؛قرآن که کتاب هدایت است نیز ،نور است:”ای مردم، در حقیقت برای شما از جانب پروردگارتان برهانی آمده است و ما به سوی شما نوری تابناک فرستاده ایم و آن کتابی روشن و آشکار کننده است.(یا أیّها النّاس قد جاءکم برهٰنٌ من ربّکم و أنزلنا إلیکم نوراً مبیناً)…کسى که از هدایت بهره اى نبرده ،مرده است؛ قرآن مى فرماید:”آیا کسی که مرده بود و زنده اش گردانیدیم و برای او نوری پدید آوردیم تا در پرتو آن، در میان مردم راه برود، چون کسی است که گویی گرفتار در تاریکی هاست و از آن بیرون آمدنی نیست؟ (أو من کان میتاً فأحییناه و جعلنا له نوراً یمشی به فی النّاس کمن مثله فی الظّلمات لیس بخارجٍ منها؟)…
امام على بن موسى الرضا علیه السلام،امام را این گونه توصیف مى فرمایند: امام چونان خورشید نورافشانی است که با نور خود روشنگر جهان است و او در جایگاهی قرار دارد که دست ها و چشم ها بدان نایل نمی شود(الامامُ کالشَّمس الطالعه المجلِّلَه بنورها للعالم وهی فی الافق بحیث لا تنالَها الاَیْدی والأبصار).این همان نورى است که کافران مى خواهند با سخنان خویش،خاموشش کنند ولى خداوند نمى گذارد تا آنکه کاملش گرداند(یریدون أن یطفؤوا نورالله بأفواههم و یأبی الله أن یتمّ نوره و لو کره الکافرون).امام صادق(ع) نیز فرمود:”همانا خداوند متعال چهارده نور را آفرید، چهارده هزار سال قبل از آن که مخلوقات را بیافریند، و آن (انوار) روح های ما (اهل بیت) است.از آن حضرت(ع) سؤال شد: یابن رسول الله، آن چهارده نور کدامند؟فرمود: محمد، علی، فاطمه، حسن، حسین و امامان از فرزندان حسین؛ آخرین ایشان قائم ماست که بعد از غیبت قیام می نماید، دجّال را می کشد و زمین را از هر گونه جور و ظلم پاک می گرداند..
یکى زیبا ترین تعبیرها از نور بودن امام،عبارتى است که در مورد صاحب الزمان سلام الله علیه،در دعاى شب نیمه شعبان شده است:(نور درخشانت، و پرتو فروزانت، و نشانه روشنت در شب تاریک، آن غایب پوشیده از نظر، که عظیم بوده ولادتش، و شریف است اصل و نسبش؛ فرشتگان گواه اویند، و خدا یاور و تأیید کننده اش آنگاه که وعده ظهورش در رسد و فرشتگان مددکاران اویند، شمشیر خداست که کند نشود، و نور حق است که خاوش نگردد، و با بردبارى است که کارى بی منطق انجام ندهند، مدار روزگار است...(.نُورُکَ المُتَأَلِّقُ وَضِیاؤُکَ المُشْرِقُ وَالعَلَمُ النُّورُ فِی طَخْیاء الدَیْجُورِ، الغائِبُ المَسْتُورُ جَلَّ مَوْلِدُهُ وَکَرُمَ مَحْتِدُهُ وَالمَلائِکَهُ شُهَّدُهُ وَالله ناصِرُهُ وَمُؤَیِّدُهُ إذا آنَ مِیعادُهُ وَالمَلائِکَهُ أَمْدادُهُ، سَیْفُ الله الَّذِی لایَنْبُو وَنُورُهُ الَّذِی لا یَخْبُو وَذُو الحِلْمِ الَّذِی لایَصْبُو مَدارُ الدَّهْرِ…)
