در نمایشگاه های تجاری ،فعالان اقتصادی با شیک ترین جلوه ها و با تزیین غرفه ها و تبلیغات محیطی و ابزاری و افراد زبده برای جذب، محصولات و دستاوردهای خود را عرضه می کنند و با نشان دادن امتیازات خود،سعی در پیشی گرفتن از رقبا دارند.هنرمندان نیز آثار هنری خویش را در گالری ها در معرض دید می گذارند.برای عرضه کتاب و طرح ها نیز مراسم رونمائی گذاشته می شود.مغازه های کوچک نیز ،در ویترین ها نمونه های برتر را به نمایش می گذارند.هیچکس جنس نامرغوب و ناخوشایند را در ویترین یا گالری و نمایشگاه نمی گذارد ،اگر هم بخواهد بگذارد عیب آن را با بسته بندی های زیبا می پوشاند!
اگر بخواهیم نمایشگاهی معنوی از کارهای عالی و اعمال نیک و پیشرفت های روحی خود ترتیب دهیم آیا چیز قابل عرضه ای خواهیم داشت؟ شاید چندتائی پیدا کنیم ولی اگر لفاف زیبای آن را کنار بزنیم شاید عیب ریا و عدم خلوص در آن آشکار شود و از نمایش آن شرمنده شویم. قیامت که نمایشگاه رفتارهای ماست را “یوم تبلی السرائر” نامیده اند؛ یعنی روزی که همه پرده ها کنار می رود و پوشیده ها و ناخالصی ها آشکار می شود و نیز فرموده اند که “یعرف المجرمون بسیماهم” یعنی مجرمین را از چهره شان می شناسند، چون همه آرایش ها و فریب ها که آنها در دنیا انجام می دادند تا مجرم را مصلح نشان دهند آنجا فرو می ریزد و چهره اصلی به نمایش در می آید چرا که در نمایشگاه الاهی ، آنچه نشان داده می شود ،واقعیت و حقیقت و باطن امور است …
فرموده اند که هفته ای دوبار نمایشگاهی الاهی برای حجت خدا از اعمال ما ترتیب داده می شود و آن خلیفه الاهی ظاهر و باطن رفتارهای ما را مشاهده می فرمایند.این خبر برای اهل معنا بسیار خطیر و گاهی دهشت آور است.چگونه تاب بیاوریم که امام علیه السلام رفتارهای ناشایست یاناخالص ما را مشاهده فرمایند و غصه دار شوند در حالیکه ما ادعای دوستی و پیروی او کرده باشیم؟ اگر حتی نزدیک ترین افراد به ما از این رفتارها مطلع می شدند فوراً قطع رابطه می کردند و ما از خجالت آب می شدیم…
در نمایشگاه ها و نمایش ها رسم است که قبل از نمایش همگانی ، خود بانیان ،یکبار همه چیز را بازدید می کنند تا نقائص را دیده و برطرف کنند.چه بهتر که پیش از آنکه رفتارهای ما در عرضه به حجت خدا به نمایش درآید خود رفتارها را بازبینی کنیم و از ناخالصی ها و سیئات عذرخواهی و توبه نمائیم تا این نقطه های سیاه در پرونده محو شود و حسنات بماند و به امام عرضه گردد تا لبخند رضایت از این پرونده بر چهره امام بنشیند…
بهترین زمان این بازبینی می تواند پایان هر روز و پیش از خواب باشد که این “محاسبه النفس” روزانه را انجام دهیم.برای انجام آن از خداوند توفیق می طلبیم.
