وقتى خداوند نعمت وجود رهبران الاهى را بالاترین نعمت ها مى شمرد، و به خاطر اعطاى این نعمت، بر مومنین ، منت مى گزارد،ارزش نعمت وجود امام به عنوان راهنما و پیشوای مردم ، آشکار مى شود. خداوند در قرآن کریم مى فرماید:(خداوند) نعمت های ظاهری و باطنی خود را به طور فراوان بر شما ارزانی داشته است(وَأَسْبَغَ عَلَیکُمْ نِعَمَهُ ظَاهِرَهً وَبَاطِنَهً)١ ؛ محدث بزرگوار،ابن بابویه ، شیخ صدوق نقل می کند که از حضرت موسی بن جعفرعلیهماالسلام درباره این آیه سؤال شد، آن حضرت فرمودند: نعمت ظاهری، امام ظاهر است و نعمت باطنی امام غایب می باشد، از آن جناب سوال شد: آیا در امامان کسی هست که غایب شود؟ امام فرمودند: آری! آن امامی که از دیدگان مردم غائب می شود، اما یاد او از دل های مؤمنین غائب نمی گردد، حجت دوازدهم است”٢. بدین ترتیب، مراد از نعمت باطنى خداوند در آیه یاد شده،حضرت مهدى(ع)است و آن آیه به وجود ایشان تأویل شده است…
بر اساس آموزه هاى دینى باور داریم در نعمت هاى عادى زندگى خویش نیز وامدارامامان هستیم زیرا آنها کارگزاران الاهى هستند که همه خیرها از طریق ایشان به بندگان مى رسد.اگرچه امام زمان(ع) از دیدگان ما مخفى است و از دیدار او محروم هستیم اما پیوسته از وجود او بهره مند هستیم. اساساً زمین و آسمان به وجود او برپاست که این مطلب به خوبی از سخنان معصومین(ع) استفاده می شود و ما به گوشه ای از این بیانات اشاره می کنیم که می گویند اگر امام در زمین نباشد، زمین اهل خویش را تحمل نمی کند و از خود سرکشی ویران کننده ای بروز می دهد و اهلش را فرو مى برد. آسمان و زمین به وجود او برپاست.ابی حمزه گوید به امام صادق(ع) عرض کردم زمین بدون امام می ماند؟ فرمود:” اگر زمین بدون امام باشد، فرو می ریزد”(لو آنّ الامام رفع من الارض ساعه،لماجت بأهلها کما یموج البحر بأهله)٣…
همچنین امام باقر(ع)فرمود:”اگر لحظه ای امام از زمین برداشته شود، زمین متلاطم می شود و همراه اهلش اضطراب پیدا می کند آنچنان که دریا با اهلش طوفانی و متلاطم می شود”(لو أنّ الامام رفع من الارض ساعه لماجت بأهلها کما یموج البحر بأهله)۴.ابی العلاء می گوید: به امام صادق(ع) عرض کردم آیا زمین بدون امام می ماند؟ حضرت فرمودند: خیر “. همچنین :”به خاطر شماست که خداوند آسمان را از سقوط کردن بر روی زمین (مگر به اذن خویش) نگه می دارد”(بکم یمسک السماء ان تقع علی الارض الا باذنه)۵…
جا دارد به این کلام مشهور توجه کنیم که می فرماید:”به یُمن وجود اوست که مردم روزى مى خورند و بخاطر وجود اوست که زمین و آسمان، ثبوت یافته اند(بیمنه رزق الورى و بوجوده ثبتت الارض و السماء)۶.روایت آن با کمى تغییر چنین است:” به خاطر وجود ایشان است که خداوند،بندگانش را روزى مى دهد(بهم یرزق الله عباده)٧.این مطلب در جاى خود برهانى است و سلطنت الاهیه ایجاب مى نماید که امور را از طریق وسائط و مجارى و کارگزاران خویش انجام دهد، چنانچه فرشتگان را در سطوح و رتبه هاى متفاوت،برای امور مختلف قرار داده و پیشوایانى را براى انسان ها واسطه انجام امور نموده است و از طریق آنها نعمت هاى خویش را به ایشان مى رساند؛ لذا در زیارت جامعه أئمه را “اولیاء النعم”٨(سرپرستان و صاحب اختیاران نعمت ها) خوانده اند یعنى تمام نعمت ها ابتدا بر بیت ولایت حضرات معصومین نازل میشود و از آنجا میان همه موجودات تقسیم می گردد.آنها سرپرست نعمتهایی هستند که از آسمان برای ما نازل میشود؛چه نعمت هاى مادى و چه نعمت هاى معنوى؛همه و همه از سوى این والیان نعمت به انسان ها افاضه مى گردد و آنها واسطه فیوضات بین خدا و خلق مى باشند…
——————
١.لقمان/٢٠.
٢. کمال الدین: ج٢،ص٣۶٨.
٣.اصول کافی، ج١،ص١٧٩،ح١٠؛بحارالانوار، ج١٣،ص٣٣٨وج٢٣،ص٢۴،وافى،ج٢،ص۶۴.
۴.اصول کافى،ج١،ص١٧٩؛غیبت نعمانى،باب٨،ص١٣٩،ح١٠؛وافى،ج٢،ص۶۶.
۵و٨. مفاتیح الجنان،زیارت جامعه کبیره .
۶.مکارم شیرازى،مهدی انقلابی بزرگ، ص٢۶٨.
٧.بحارالانوار،ج٢٣،ص١٩.
