امروز نظر سنجى ،پای ثابت بسیاری از حرکت های اجتماعى است.مراجعه به آراء مخاطبان،از این نظر اهمیت پیدا مى کند که آنچه برای آنهاست،به گونه ای باشد و آماده شود که رضایت آنان را فراهم آورد.نظر سنجى مى تواند در سه مرحله انجام شود:نخست،نظر سنجى پیش از تولید یا پدیدآری اثر به منظور نیازسنجى و تعیین دقیق دیدگاه ها برای نوع ، کیفیت و ویژگى های اثر؛ دوم نظر سنجى از جامعه نمونه آمارى پیش از ارائه عمومى و سوم نظر سنجى پس از ارائه عمومى از طریق بازخوردگیرى از مخاطبان.اثری که بدینگونه پدید آید تا اندازه زیادى به اهداف خود نزدیک خواهد شد زیرا برای یک نیاز مبرم در جامعه مخاطب پدید آمده و نظر آنها را قبل و بعد از اثر گرفته و اگر هم کاستى داشته باشد قابل جبران خواهد بود…
خلوت شدن بسیاری از تریبون های عمومى و رسانه هاى جمعى بخاطر دور شدن از نظرات مخاطبان است.برنامه سازان ،برنامه های خود را مطابق سلیقه خود مى سازند نه خواست و سلیقه جامعه مخاطب.در نتیجه جامعه مخاطب پای برنامه و محتوا یا سخنرانى و منبر آنها نخواهد نشست یا آثار آنها را نخواهد خواند یا به رسانه آنها گوش نخواهد داد و نخواهد دید.چرا مروجان اندیشه ها خود را بى نیاز از نظر سنجى مى بینند و فکر مى کنند ذائقه مخاطب را مى شناسند در حالیکه نمى شناسند.یا مى شناسند ولى به آن وقعى نمى نهند.روزگار “هنر برای هنر”مدتهاست جای خود را به “هنر برای مردم” داده است.باید به نظر مردم نزدیک شد تا بتوان به مهندسی یا هدایت افکار پرداخت…
یکى از عوامل پختگى اثر،نظرخواهى از کارشناسان است.پژوهشگر یا نویسنده موفق کسی است که مشاورانى عالم برای خود برگزیند که هم در چیدمان و هم محتواى او نظر دهند.بویژه وقتى کار به انتها رسید چند نسخه تهیه و آن را در اختیار کارشناسان و مشاوران قرار داد تا کاستى های آن را مشخص سازند و پس از اصلاح آن کاستى ها به جامعه مخاطب ارائه شود.در بعضى از گروه ها و تشکل ها،بخشى به نام “تصویب” وجود دارد که همین وظیفه را عهده دار است و تنى چند از متخصصان ،اثر را بطور دقیق بررسی مى کنند و نظرات اصلاحى را به مولف بر مى گردانند تا ترتیب اثر دهد و آنگاه نسخه مصوب برای نشر و ارائه عمومى اجازه مى یابد…
این تجربه خوب (یعنى نظرخواهى چه از جامعه مخاطب یا کارشناسان) ،ضعف های آثار را به حداقل مى رساند. و از ارائه کارهای ضعیف یا نازل جلوگیرى خواهد نمود.کارشناسان معتقدند نظرسنجى ،هنر مدیران برجسته است که از طریق آن،تصمیمات پخته خواهند گرفت و نظام اجرائى را بطور بهینه و أُپتیمم اداره خواهند نمود.اگر نمى خواهیم کار بیهوده و کم اثر کنیم به نظر مخاطبان و کارشناسان اهمیت دهیم.چنین خواهد بود که مجالس،کلاس ها،مقالات،سخنرانى ها و فعالیت های رسانه اى با استقبال روبرو خواهد شد و نتایج خوبى به بار خواهد آورد. آثار علمى و پژوهشی در حوزه دین و بویژه مهدویت از این قاعده مستثنى نیست.این استاندارد،توفیق مرزبانان مهدوى را در فعالیت های تبلیغى و اجتماعى شان ، مضاعف خواهد نمود ان شاء الله…
