امام،چشم ناظر الاهى(عین الله الناظره) است؛ رفتار و کردار شما را مى بیند و مى داند.او از تقدیرات سال و اعمال انسان ها و واقعیت همه امور به اذن الاهى آگاه است … اما این که فرموده اند فقط دو روز در هفته نامه اعمال ما خدمت ایشان ارائه مى شود،نه به معناى این است که در روزهاى دیگر ، مطلع نیستند و فقط آن دو روز آگاه مى شوند بلکه به این معناست که از نظر مدیریت زمان، آن دو وقت براى رسیدگى و نظارت،معین شده است.این ویژگى اطلاع و نظارت از اعمال بندگان ،موهبتى است که خداوند به نمایندگان خویش به لحاظ ماموریتى که بر دوش آنها گذاشته ،اعطا نموده و فرموده است:بگو کارهاى خود را انجام دهید که خدا و پیامبر او و مؤمنان[که منظور امامان است] در عمل و کردار شما خواهند نگریست ( وَ قُلِ اعْمَلُوا فَسَیَرَى اللَّهُ عَمَلَکُمْ وَرَسُولُهُ وَالْمُؤْمِنُونَ)…
این که بدانیم و از سویداى دل، باور داشته باشیم که حجت خدا، ناظر بر اعمال و کردار ماست ، یک تحول روحى در ما ایجاد خواهد نمود.ما بطور طبیعى در منظر یک انسان دیگر حتى کودک ممیز هم احتیاط مى کنیم و برخى کارها را انجام نمى دهیم چطور راضى مى شویم در منظر حجه الله و خلیفه الله،مرتکب بعضى امور ناشایست شویم؟! این باور،به خودسازى و اخلاق ما کمک خواهد کرد که تمرین صلاح کنیم تا از منظر امام، بد ، دیده نشویم.به فرض هم که خداى ناکرده مغلوب هواى نفس و شیطان شدیم و گناهى مرتکب شدیم ،با توبه و إنابه، قبل از آنکه نامه اعمال خدمت امام برسد،پرونده را از وجود گناه پاک نمائیم…
آن چشم ناظر الاهى وقتى بر اعمال بندگان مى نگرد، از اعمال نیک آنها، دلشاد و از اعمال بد آنها دلگیر و اندوهگین مى شود.اما او علاوه بر شأن نظارت، امام و هادى و غمخوار امّت نیز هست.براى خوبان دعا مى کند که در خوبى پایدار بمانند و براى گنهکاران دعا مى فرماید که بخشیده و اصلاح شوند.حتى گاهى در دعاها از خدا مى خواهد که اگر کفّه حسنات آنها سبک است از حسنات او بر نامه آنها بیفزاید تا عاقبت به خیر شوند.این لطف امام موجب مى شود عواقب و تبعات سوئى که نتیجه طبیعى آن فسادهاست از آنها برداشته شود اگرچه خود آن افراد نفهمند که رفع آن عواقب سوء نتیجه دعا و عنایت امام عصر علیه السلام بوده است…
منتظران آن امام همام از این شأن نظارت امام چه درسى مى توانند بیاموزند؟ به نظرم این درس مى تواند این باشد که نسبت به سرنوشت دیگر برادران و خواهران و دوستان و آشنایان و همشهریان خویش،بى تفاوت نباشند.وقتى از راه ها و منابع خبرى عمومى و خصوصى مطلع مى شوند که فرد یا جمعیتى در سراشیبى سقوط به گمراهى و افتادن در دام فرقه هاى ضاله اند، خاموش ننشینند و به کمک او بشتابند و نگذارند طعمه آن گرگ ها شوند و به نیابت از امام عصر ارواحنا فداه و با کمک خواستن از خود آن حضرت،اقدام کنند و اگر خود نمى توانند کارشناسان را فراخوانند تا کار را به نتیجه رسانند.هدایت افراد و نجات گمگشتگان از حیرت و ضلالت ،مهم ترین چیزى است که هیچ کار خیر دیگرى با آن برابرى نکند و بیشترین خشنودى حجت خدا را به دنبال خواهد داشت…
