از حیاط که وارد راهرو شد، بوى مطبوع قورمه سبزى مشامش را نواخت! آشپزى همسرش،حرف نداشت ! وقتى به جلوى در رسید از وجود چند کفش آشنا،فهمید پدر و مادر همسر به مهمانى آمده اند، کالسکه اى هم که کنار جاکفشى بود نشان مى داد خواهر همسر و فرزندش هم مهمان هستند.خواست در را با کلید باز کند،منصرف شد و به ملاحظه حجاب خواهر همسر یا اگر خانم دیگرى هم جزو مهمانان هست،زنگ زد تا ورود را اطلاع دهد.همسرش از او استقبال کرد و او به خوشامدگوئى مهمانان پرداخت.برای نوشیدن آب در یخچال را باز کرد،وجود یک کیک تولد در یخچال،نشان این بود که امشب یک مراسم جشن تولد هم خواهد بود.از دیدن حوله خودش کنار حمام دانست که همسرش طبق معمول حمام را براى دوش گرفتن او آماده کرده است،قبض شارژ ساختمان روی میز هم نشان مى داد آخر ماه شده و باید شارژ ساختمان تا فردا پرداخت شود…
به کمک عقل، در طول روز بلکه در کل زندگى،از نشانه ها پى به بسیارى از موضوعاتى که ندیده ایم یا زمان وقوع آنها نرسیده پى مى بریم بدون اینکه آنها را ببینیم یا مواجه شویم. عقل شما با وجود این نشانه ها،بسیارى از امور را کشف مى کند چنانکه پلیس و قاضى نیز با همین نشانه ها، علیرغم انکار افراد، حقیقت را کشف مى کنند. دانشمندان نیز با کنار هم قرار دادن همین شواهد و نشانه ها،به کشفیاتى مى رسند.پزشکان نیز از وجود همین نشانه ها،بیمارى را تشخیص مى دهند.در آزمایشگاهها نیز با دیدن آثار در یک شیئ ،به مواد تشکیل دهنده آن پى مى برند. وجود عقل و نشانه ها،درک انسان را از محیط،پدیده ها،رویدادها و تحولات اطراف خود و جان بالا مى برد.آیا عقل ما با دیدن زمین و آسمان و کوه و دریا و پرندگان و حیوانات و باد و ابر و باران و…به خالق مدبّر آنها پى نمى برد…؟
شرط این کشف ها و شناخت هاى متعالى،اندیشه و تعقل است.بدون آن به هیچ کشفى نمى رسید.اول به خود و اطراف خود و سپس به محیط و طبیعت و پدیده هاى بزرگ تر نگاه کنید و نشانه ها را ببینید و سپس بیندیشید،جان شما از نتایج این اندیشیدن ها سرشار از شعف خواهد شد.انگار از محیطى تاریک بیرون آمده اید و به سرسرائى با شکوه و نورانى وارد شده اید.نمى شود از بوی غذا به نوع غذا پى ببرید -بدون آنکه آن را دیده باشید-اما از وجود خلقت با عظمت آسمانها،کهکشان ها،ستارگان و سیارات و ماه و خورشید و ابر و باد و باران و …هیچ درکى از خالق آنها نداشته باشید و وجود آنها را تصادفى و بی دلیل و بیهوده بدانید! چنانکه بوى غذا و آثار مهمانان و کفش ها و کالسکه و حوله و کیک تولد و قبض شارژ و …شما را به هیچ حقیقت و رویدادى هدایت نکند…!
از این نشانه ها،در قرآن به عنوان “آیات” تعبیر شده و بطور مکرر،از آیات زیادى که انسان ها را به وجود خالق بزرگ ،راهنمائى مى کند یاد شده است. اما شرط این شناخت و معرفت ،دیدن آیات در پرتو چراغ خرد و عقل و در یک کلام همان اندیشیدن و تعقل است.عبارت قرآن پس از ذکر آیات این است:این نشانه ها براى کسانى است که مى اندیشند(إِنَّ فِی ذَلِکَ لَآیَاتٍ لِقَوْمٍ یَتَفَکَّرُونَ )؛در این نشانه ها،آیاتى براى دانشوران است(إِنَّ فِی ذَلِکَ لَآیَاتٍ لِلْعَالِمِینَ) ؛نشانه هائى براى اهل تعقل است( لَآیاتٍ لِقَوْمٍ یَعْقِلُونَ)؛نشانه هائى برای صاحبان خرد است( لَآیَاتٍ لاولى الالباب)، در این نشانه ها عبرتى برای صاحبان بصیرت است( إِنَّ فِی ذَٰلِکَ لَعِبْرَهً لِّأُولِی الْأَبْصَارِ)…حیف نیست،چراغ اندیشه را در برابر این نشانه ها خاموش کنیم…؟
