به دنبال یک عالم ربانی می گشت تا از او یک نکته اخلاقی فراگیرد که برای همه عمرش از آن بهره ببرد.تنى چند از دوستانش آدرس یکی از اولیاء الله را دادند و او با زحمت زیاد اما مشتاقانه خود را به آن عالم رسانید و خواسته اش را بیان کرد. آن عالم بدون آنکه سر بر دارد به آرامی گفت :”می بیند”. جوان اندیشید او نشنیده است.دوباره عرض کرد:نکته ای بفرمائید تا چراغ راه تهذیب من شود.عالم دوباره گفت :”می بیند”. جوان که بی تاب شده بود، خواسته اش را برای بار سوم تکرار کرد.عالم سر برداشت و در چشمان او نگریست و گفت:”هر کجا و در هرحالى که هستى بیندیش که او دارد تو را می بیند:” أَلَمْ یَعْلَمْ بِأَنَّ اللَّهَ یَرَىٰ“؟! جوان، از عالم جدا شد اما با سرمایه ای بزرگ…
بعدها وقتى این حکایت را برای شاگردان خود تعریف مى کرد ، افزود: اگر خود را در محضر و مشهد و منظر خدا ببینیم و بدانیم ، حالمان ، حال دیگری خواهد شد. ما وقتى در مقابل یک بچه ممیز باشیم ، پرهیزهائى داریم چطور خواهد بود اگر خود را در مقابل خدا ببینیم ،آن وقت چقدر پرهیز خواهیم داشت؟ یکی از شاگردان پرسید: استاد،آیا فقط خدا ما را می بیند؟ استاد گوئی منتظر این سوال بود با چهره ای بر افروخته گفت: پیامبر هم ما را می بیند، امام و فرشتگان و مومنان خاص هم اعمال ما را می بینند و این آیه شریفه را تلاوت فرمود:” وَقُلِ اعْمَلُوا فَسَیَرَى اللَّهُ عَمَلَکُمْ وَرَسُولُهُ وَالْمُؤْمِنُونَ”…
یک کلیپی را در فضای مجازی دیدم که جالب بود: دزد جیب بری ، کیف یک خانم را بدون اینکه او متوجه شود، برداشت. بعد از برداشتن چند قدم ، فهمید دوربین محل از بالا ، تصویر او را برداشته است.بلافاصله برگشت و کیف آن خانم را آرام در جای خود گذاشت و در مقابل دوربین هم به نشان پشیمانى ،تعظیمی کرد و دور شد! وقتى یک دوربین اینقدر موثر است،نگاه الاهى، نگاه پیامبر و امام و فرشتگان چقدر می تواند مانع اعمال نا پسند باشد…
امام عصر ارواحنا فداه در یکی از سخنان شان می فرمایند:”ما بر تمامى احوال و اخبار شما آگاه و آشنائیم و چیزى از شما نزد ما پنهان نیست : (إنّا نُحیطُ عِلْماً بِأنْبائِکُمْ، وَ لا یَعْزُبُ عَنّا شَیْىءٌ مِنْ أخْبارِکُمْ).نیاز به معلم اخلاق و سیر و سلوک و ساز و کار آموزشی خاصی نخواهد داشت منتظری که بداند توسط امامش ، دیده می شود و حضرتش از اعمال و کردار او آگاه است. او با این حساب، به گونه دیگرى خواهد زیست…چقدر این احساس قشنگ خواهد بود که بدانیم وقتی امام ،اعمال ما را می بیند، لبخند رضایتى بر لبانش می نشیند و از وجود چنین یاورى خرسند می شود. از شنیدن چنین خبری خواهى گفت:بدین مژده گر جان فشانم ، رواست…!
