“پس هر یک از شما باید کارى کند که وى را به محبت و دوستى ما نزدیک سازد، و از آن چه خوشایند ما نیست و باعث کراهت و خشم ماست دورى گزیند”…( فَلْیَعْمَلْ کُلُّ امْرِءٍ مِنْکُمْ بِما یَقْرُبُ بِهِ مِنْ مَحَبَّتِنا، وَیَتَجَنَّبُ ما یُدْنیهِ مِنْ کَراهَتِنا وَسَخَطِنا)…
میزان چیست؟ اگر همه ادعای وفاداری کنند، وفادار واقعى از غیر واقعى را چگونه تشخیص دهیم؟ دوستى ، این کلام امام را در نامه به شیخ مفید برای او خواند و گفت: میزان وفاداری را خود امام در دوجمله کوتاه بیان فرموده اند:کسب خشنودی و ناخشنودی ما میزان وفادارى است.با خود گفت باید فهرستى داشته باشم از کارهائى که موجب خشنودی امام است تا به آنها مداومت کنم، و فهرستى نیز از کارهائى که سبب ناخشنودى و عدم رضایت امام است تا به سوی آنها نروم.مقداری با یقین و مقداری هم با گمانه زنى،کارهائى را نوشت:امام عاشق عبادت و نماز و تهجد و ذکر و دعاست؛مأنوس با قرآن است؛اهل کار خیر و کمک به مردم است؛به دنبال هدایت و ارشاد گمگشتگان و سرگشتگان است؛در اندیشه نجات جهانیان است؛اهل سداد و صلاح و اصلاح است …نوشت و نوشت و دفتر به پایان نیامد.با خود گفت:شرمنده خواهم بود اگر عمر را بر این پایه ها،بنیاد نکنم…
شاید مقدم بر آن،پرداختن به اموری است که موجب ناخشنودی امام مى شود.مى خواست از خانه خود شروع کند.آیا اگر امام را به منزل خویش دعوت کنم تا افتخار میزبانى ایشان را داشته باشم ، ایشان به سرای من تشریف مى آورند و اینجا را به قدوم خود مزین مى نمایند یا نه؟ آزمون سختى بود! نگاهى کرد و در و دیوار و ابزارها و تزئینات منزل را مناسب شأن آن بزرگوار ندید؛بعضى چیزها را حتماً باید بیرون مى برد زیرا مسلماً موجب ناخشنودی امام بود؛با خود گفت اگر از فرزندانم سوال کنند با افتخار خواهم گفت این ها هستند که برای جانفشانى در راه شما تربیت نموده ام؟!
اهتمام به کسب و کار حلال از مهمترین عوامل خشنودی امام و اجتناب از مال حرام،تفریح حرام، شوخى حرام و کلاً مسیر حرام از مهمترین عوامل ناخشنودی و کراهت امام علیه السلام است.دقت و وارسی در حلال و حرام زندگى پیش نیاز کسب خشنودی ایشان و پرهیز از ناخشنودی ایشان است و دردمندانه باید گفت چقدر این روزها حرام در زندگى روزمره ما دویده است.به راحتى به هر معیشتى روی مى آوریم و در مسابقه برای جلو زدن از رقبا ،دستیابى به هر پولى را مجاز مى دانیم و تخریب دیگران را با بهانه های متفاوت انجام مى دهیم و به روی آبروی دیگران پا مى گذاریم و دهان به هر سخنى و چشم به هر منظره اى باز مى کنیم و به هر جائى قدم مى گذاریم و هیچ پرهیز نداریم و داعیه دوستى امام هم داریم! انصاف باید داد امام از وضع ما ناخشنود است و این شیوه ها، ما را به خشنودی و دوستی امام نمى رساند.تغییر این واقعیت تلخ را از هم اکنون مى توان شروع کرد…
