امروز همه به دنبال موفقیت هستند و کسب و کار کلاس ها و نشریات و تبلیغات ان ال پی و موفقیت بسیار سکه و پر رونق است.توفیق در خانواده و همسرداری و شغل و فعالیت های اجتماعی و هنری و ورزشی و صنعتی و سیاسى و حزبی و پیش افتادن از رقیبان در عرصه های گوناگون فردی و گروهی،موضوعی است که همه به دنبال آن هستند.اما این موفقیت چگونه حاصل می شود و داور این مسابقه کیست که روشن کند موفق شده ایم یا نه؟!
گاهی توفیق ظاهری است و همه می بینند مثل ورزشکاری که زودتر به خط پایان می رسد،فروش یک برند بیشتر از برند دیگر می شود،یک حزب در انتخابات آرای بیشتری کسب می کند و …اما گاهی موفقیت قابل رؤیت نیست: انسانی در مهار نفس خود موفق می شود ؛از انجام گناه یا کاری نادرست کنار می کشد؛کار نیکی را در گمنامی یا بدون نام انجام می دهد؛اجازه می دهد تلاشش به نام دیگران ثبت شود؛فرد یا جامعه ای را با قلم و بیان بدون تظاهر و با نام مستعار هدایت می کند که در این نوع موفقیت ها ، داور و پاداش دهنده تنها خداست و مردم یا نمی بینند یا توان پاداش ندارند.
امام و حجت خدا که عین الله الناظره و چشم بینای الاهی است،هم موفقیت های مردم را می بیند و هم برای توفیق آنها دعا می کند،خود ما نیز باید برای موفقیت خود کارهایی بکنیم:نخست آنکه دعا کنیم و از خدا بخواهیم ما را به اعمالی که دوست می دارد و مورد رضای اوست موفق نماید (اللهم وفقنی لما تحب و ترضی)دوم آنکه تلاش کنیم زیرا موفقیت بدون تلاش بدست نمی آید(لیس للانسان إلا ما سعی)سوم آنکه به حجت خدا متوسل شویم که برای توفیق ما دعا کنند چنانچه خود ایشان عبارت (وفقهم الله)را برای شیعیان خود به کاربردند(ولو أن اشیاعنا وفقهم الله لطاعته…)چهارم أنکه موفقیت در هر امری را مقدمه طاعت و عبودیت بدانیم مثلا انگیزه ما در کسب هر موفقیتی،قرب خدا شود نه امور مادی .حتی امور مادی را هم ابزار و مقدمه کسب رضای الاهی قرار دهیم .
این معنا از موفقیت، شأن منتظران است تا نشان دهند چشم به راه واقعی کسی است که هر تلاش و کوشش و اقدامش گامی برای کسب رضایت امام و قرب الی الله است و انگیزه ای برای موفقیت جز این هدف والا ندارد…
