گفتم:از آخرین امام بگو! گفت:دوازدهمین راهنما و امام معصوم ما حضرت مهدى،محمد بن الحسن العسکرى(ع) در نیمه شعبان سال ٢۵۵در سامرا از مادرى به نام نرجس خاتون به طور مخفیانه متولد شد زیرا جاسوسان حکومت مترصد تولد او بودند تا او را ازبین ببرند.او همان موعودى است که به تصریح قرآن و روایات، عمرى دراز و غیبتى طولانى داشته سرانجام به اراده الهی ظهور و قیام میکند و بساط ظلم را ریشه کن و به عدل و داد بر جهان حکومت خواهد کرد.هنگام خواندن نماز بر پیکر پدر،همه دیدند که آن امام نورانى،در سن پنج سالگى پیش آمد و عمویش جعفر را کنار زد زیرا امام باید بر امام نماز گزارد. پس از آن به همان دلائل از انظار غائب گشت و در طول ۶٩ سال (که غیبت صغرى نامیده شد) از طریق چهار وکیل خاص، با شیعیان در ارتباط بود و نامه ها و توقیعات امام از طریق ایشان به آنان مى رسید.برخی از القاب ایشان چنین است: احمد، ابوالقاسم، اباصالح، بقیه الله، خاتم الاوصیاء، خاتم الائمه، خلیفه الله، صاحب الزمان، صاحب الامر، قائم، منتقم، مهدی،موعود، منتظر، مضطر، وارث….
گفتم:به عمر طولانى امام تاکید شده است؟گفت: آرى و براى رفع استبعاد از عمر طولانى امام،به قدرت الاهى در اعطاى عمر زیاد به پیامبرانى چون نوح که به تصریح قرآن فقط ٩۵٠سال قبل از طوفان زندگى فرمود اشاره فرموده اند.از جمله از امام سجاد(ع) نقل شده است: قائم ما سنتهایی از پیامبران دارد… سنت او از آدم و نوح، طول عمر است…امام صادق(ع) نیز امام زمان را به ابراهیم(ع) تشبیه کرده که صد و بیست سال عمر کرد ولی همچون جوانی سی ساله بود.از امام حسن مجتبىٰ(ع) نیز نقل شده است که خداوند عُمر نُهمین فرزند برادرم حسین را طولانی میکند سپس با قدرت خود او را در صورت جوانی با سنّ کمتر از چهل سال، ظاهر میگرداند.محل قیام آن حضرت مکه خواهد بود که هنگامى که اذن ظهور یابد،پشت به کعبه خواهد زد و فرماید:اى جهانیان؛من همان ذخیره الاهى هستم که به آن وعده داده شده اید.سپس یارانش از سراسر جهان به سویش گرد آمده قیام آغاز مى شود…
گفتم:همه پیروان ادیان الاهى به او باورمندند؟ گفت:بشارت به ظهور موعود الاهى در کتب مقدسه انبیاى گذشته وجود داشته و کتاب هائى چون “بشارات عهدین” این بشارات را گرد آورده اند.در قرآن کریم نیز آمده است:همانا و در حقیقت، در کتاب زبور داوود پس از تورات نوشتیم که زمین را بندگان شایسته ما به ارث خواهند برد( وَلَقَدْ کَتَبْنَا فِی الزَّبُورِ مِن بَعْدِ الذِّکْرِ أَنَّ الْأَرْضَ یرِثُهَا عِبَادِی الصَّالِحُونَ) و در مورد حتمى بودن این نوید هم فرموده:او کسی است که پیامبرش را با هدایت و دین حق، فرستاد تا آن را بر هر چه دین است پیروز گرداند(هُوَ الَّذی أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدی وَ دینِ الْحَقِّ لِیظْهِرَهُ عَلَی الدِّینِ کُلِّه)و نیز:همانا اراده کردیم بر کسانی که در آن سرزمین فرو دست شده بودند منّت نهیم و آنان را پیشوایان [مردم] قرار دهیم و ایشان را وارثان زمین گردانیم(وَنُرِیدُ أَن نَّمُنَّ عَلَی الَّذِینَ اسْتُضْعِفُوا فِی الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّهً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِینَ)…علامه مجلسی در جلد ۵۱ بحارالانوار، ۷۷ آیه قرآن را که در روایات به موضوع قیام جهانى امام مهدى علیه السلام تأویل شده آورده و کتابهاى خاصى نیز در این موضوع موجود است…
گفتم:چگونه از امام بهره بریم؟گفت:امام خلیفه خدا در زمین است و برکاتش چون نور خورشید بر همگان مى تابد اگرچه پشت ابر غیبت قرارگرفته باشد.در طول این دوازده قرن،امام هم در زمیینه هاى هدایتى و هم تکوینى مردم را امامت فرموده اند.سخنان،توقیعات،معارف،ادعیه و زیارات صاده از ناحیه ایشان،راهنماى حیات فردى و اجتماعى منتظران بوده است.گوشه اى از این معارف در جلد چهارم مجموعه مرزبانى مهدوى با عنوان معارف مهدوى از همین قلم گردآمده است.خورشید وجود امام نور افشانى کرده و خواهد کرد و منوط به دیده شدن او نیست.غیبت امام فقط به این معناست که با چشم ما دیده نمى شود یا دیده مى شود اما شناخته نمى گردد(یرونه و لا یعرفونه).خود امام در نامه اى خطاب به محمدبن ابراهیم بن مهزیار فرمودند:…خداوند عزوجل از زمان آدم تا زمان ابومحمد امام پیشین برای شما پناهگاههایی قرار داد تا به آنها پناه برید و پرچمهایی که به وسیله آنها هدایت شوید.و هر گاه پرچمی پنهان شد پرچمی دیگر آشکار گردید و هر گاه ستارهای غروب کرد ستارهای دیگر دمید. وقتی خداوند او [امام پیشین] را نزد خود برد آیا گمان کردید که خداوند عزوجل سبب میان خود و آفریدگانش را قطع کرده است؟ هرگز چنین نبوده و تا روز قیامت چنین نخواهد بود. ای محمد بن ابراهیم نسبت به امری که بخاطر آن (به عراق) آمدهای دچار شک نشو که خداوند عزوجل زمین را از حجت خالی نمیگذارد…
