روی پرده کعبه این آیه کریمه را نوشته اند: (پیامبرا)به بندگان من خبر ده که من آمرزنده مهربانم!
(نَبِّئْ عِبَادِی أَنِّی أَنَا الْغَفُــورُ الرَّحِـــیمُ) تأکید بر مهربانی خالق آن چنان گسترده است که هربار نامش را می برید و بسم الله می گوئید ، “الرحمن”و” الرحیم” را هم تکرار می کنید و در آغاز هر سوره،آغاز هرکار،آغاز هر سفر،در فراز های هر دعا و ابتهال و مناجات با این واژه ها و مترادفاتش، مهربانی و لطف و کرامتش را یاد می کنید…
خدا را پیامبرانی است که آنها نیز مظهر مهربانی خالق شان هستند .خداوند پیامبر اکرم(ص) را به صفت “رحمه للعالمین”(مهربان برای جهانیان)ستوده (وما ارسلناک الّا رحمه للعالمین) که هماره بخاطر شدت مهربانی به مردم و حرص بر هدایت آنان ،خود را به مشقت می افکنده است(طه ما انزلنا علیک القرآن لتشقی).آن حبیب خدا، مهربان مهربانان،در آخرین لحظات زندگی نیز دغدغه اش سعادت و غفران امت بود که خداوند با اعطای مقام شفاعت ،خاطر او را آسوده ساخت تا ادامه این مهربانی را در حق امت در روز رستخیز نیز تداوم بخشد…
و پیامبر را جانشینانی است که همانند او مهربانند و در راه این مهربانی نیز تا پای شهادت رفته اند.آخرین آنان یعنی حضرت خاتم الاوصیاء،امام مهدی ارواحنا فداه،خلاصه و نقاوه همه آن مهربانی هاست که در حدیث آسمانی لوح، همچون جدّ بزرگوارش “رحمت برای جهانیان” نام گرفته است(و أُکمّل ذلک بابنه م ح م د رحمه للعالمین).آن چنان مهربان که همه خیرات به دست با کفایت او به یک یک انسانها می رسد و در ادعیه زاکیه اش هر روز آنها را دعا می کند و برای رهائی همین انسانها هماره ظهورش را از خدا می طلبد و می خواند:اللهم انجز لی ما وعدتنی…
و هر گرونده به این خدا و این رسول و این امامان مهربان، مگر می تواند مهربان نباشد؟! توصیف خدا در قرآن از این مومنان”رحماء بینهم ” است یعنی مهربانان با یکدیگر.خوش خلقی و خوش رفتاری و مودت و مؤانست و احسان و رسیدگی به نیازمندان و مدد جویان و خلاصه همه انسانها،اصل بنیادین این آئین است و هرکه اینگونه نباشد نام مسلمانی خویش بردارد.حال چگونه این خدا و این مرام را به خشونت منسوب نموده اند مکر دشمنان است تا از جلو گروش افواج انسانها به این آئین را بگیرند و البته رسوا خواهند شد.خدایا در ظهور آن مهربان مهربانان شتاب کن!
