بله، یک دست صدا ندارد! ولى وقتى دو دست با هم مشارکت کنند ،هم صدا تولید مى شود و هم هزاران کار دیگر به ظهور مى رسد.دو نفر شریک زندگى هم مى شوند و یک خانواده شکل مى گیرد و از آنها نسلى پایدار بوجود مى آید.عده ای باهم تشریک مساعى مى کنند و یک موسسه یا بنگاه یا گروه یا حزبى را بنیان مى نهند و هزاران کار از آن مى تراود.موسى هم وقتى خواست ماموریت عظیمى را بپذیرد از خدا خواست برادرش را وزیر و همیار و پشتیبان و شریک او قرار دهد(واجعل لى وزیراً من اهلى،هارون أخى،أشدد به ازری و أشرکه فى امرى).این که بتوان در فعالیت ها برای وصول به اهداف، شریک هاى همراه و همیارپیدا کرد و با آنها ماموریت های کوچک و بزرگ را انجام داد مهارتى است که صاحبان ایده ها و طرح های اقتصادی و فرهنگى و سیاسى باید به آن مجهز شوند…
البته انتخاب شریک،مخاطراتى هم دارد:طبیعتاً با وجود شریک،مقداری از اختیارات و آزادی های فرد،محدود مى شود و سلیقه دیگرى هم غیر از سلیقه او مطرح مى گردد که چه بسا مطابق میل او نباشد و تصمیم ها از حالت فردی خارج شده و باید در امور، ایده و نظر شریک هم لحاظ شود.اما این محدودیت ها بلحظ فواید مشارکت باید پذیرفته شود تا فواید استفاده از نیروهای دیگر به ثمر بنشیند.مشکلات دیگرى هم ممکن است در مشارکت پیش آید مثل تغییر نظر شرکا یا انصراف آنها یا بالا گرفتن اختلافات بوسیله عوامل داخلى یا خارجى سازمان و حتى گاهى خیانت افراد به یکدیگر یا عوامل مخرب دیگر.اما هیچکدام از این ها ،ضرورت و فواید مشارکت را منتفى نمى کند…
هرچه نقشه مشارکت ها،مهندسی تر و عالمانه تر طراحى شود،عمر مشارکت ها طولانى تر و فواید آن افزون تر خواهد شد. صبر و حلم و پشتکار و گذشت و اغماض هم برای تداوم مشارکت ها بسیار مؤثر است.طبقه بندی انواع شرکا و انتخاب گزینه های مناسب تر و همراه تر و تقسیم دقیق مسئولیت های هریک و ارزشیابى از فعالیت ها و رفع نواقص عملکردها و جبران نقاط ضعف و بالا بردن ضریب بهره وری،ثمرات مشارکت ها را بیشتر خواهد نمود.مطالعه و بررسی نمونه های مشارکت های موفق و ناموفق و یادداشت برداری از عوامل هرکدام و به کارگیرى این تجربیات در کار خود از جمله اقدامات خوب برای هر مشارکت به شمار است…
مهارت مشارکت در فعالیت های دینى ،به معنى مهارت بهره گیرى از توان سایر افراد و گروه های همسو در وصول به اهداف است..توان افزایی و رفع محدودیت ها و توسعه فعالیت ها از طریق مشارکت ،از اهداف این همکارى است.مرزبانان مهدوی باید باور کنند تنها نیستند و افراد و موسسات دیگری در اطراف یا محیط آنها هستند که مى توان با هریک از آنها درصدی مشارکت نمود.حتى اگر بتوان مشارکتى به نسبت ده و نود هم تعریف کرد باز هم یک موفقیت محسوب مى شود.نباید منتظر مانند که دیگران به سراغ ما بیایند بلکه ما باید ایده را برای آنها مطرح نموده به مشارکت ترغیب شان نمائیم.باید علاقمندان و فعالان مهدوی را به هم پیوند داد تا صدای مهدویت ،رساتر به گوش جهانیان برسد…
