مذاکره ممکن است در زمینه مسائل سیاسی، اجتماعی و اقتصادی یا اندیشگى بوده و ماهیت و شکل متنوعی داشته باشد اما مى توان آن را در یک تقسیم بندی به دو دسته رسمی و غیر رسمی تفکیک کرد. وقتى مذاکره کنندگان به کمک برنامه اجرایی دقیق به صورت فردی یا گروهی برای نیل به توافق در جلسات متعدد به بحث و تبادل نظر می پردازند وحاصل گفتگو در چارچوب صورتجلسات و قرارداد تنظیم و مبادله می گردد مذاکرات رسمى است و بجز آن ،غیر رسمى است؛ اما در هر دو، قدرت مذاکره و سنگینى منطق و برنامه و نقشه راه خوب است که مذاکره کنندگان را به توفیق مى رساند…
آنچه موجب توفیق مذاکره کننده مى شود ،هوش واستعداد، توانایی تجزیه و تحلیل، التزام عملی به قول و ادب و اخلاق، آینده نگرى ،صبر و حوصله ، زیرکى و راز داری، سلامت روانى،بیان و نگارش،اعتماد به نفس، خلاقیت، وقار و خلق نیکو است.مذاکره خوب و اثربخش مى تواند مشکلات فرد یا سازمان را برطرف نموده و منابع جدیدى به دست آورده و سطح فعالیت را توسعه داده و حامیان جدیدی جذب نماید. در مواقع اختلاف نظر،مذاکره خوب مى تواند سوء ظن ها و اختلافات را برطرف نموده و موارد مشترک و مورد توافق را به شکل توافق نامه تنظیم و مبنای عمل متقابل قرار داده دشمنى ها را به دوستى و همکاری تبدیل کند…
مدیران و کارگزاران موسسات دینى،برای ارتباط با مخاطبان خود،ارتباط با گروه های همسو، ارتباط با مخالفان،ارتباط با مسئولان و اولیای امور،ارتباط با حامیان و منابع تأمین هزینه های خود، باید به مهارت مذاکره خوب و مؤثر،مجهز شوند.مرزبانان مهدوى،بیش از هر زمان دیگر نیاز دارند تا خود را با جریان های همسو و غیر همسو برخورد داده و با مذاکره،ریسک ها و مخاطرات خود را کم کرده و منابع بیشتری را به منابع قبلى بیفزایند تا روز به روز، شجره اعتقاد مهدوی و معتقدان به مهدویت شاخ و برگ های جدیدترى بیاورد و تناورتر شود تا اینکه سایه اش همه جهان را فراگیرد و میوه های شیرینش کام همگان را شیرین نماید…
