الهی الهی الهی الهی/نگاهی نگاهی نگاهی نگاهی/ تو هستی پناه همه اهل عالم/مرا غیر عفو تو نبود پناهی/گناه و خطای همه اهل عالم/به دریای عفو تو نبود گناهی/ندارم به غیر تو رب کریمی/نداری چو من بندۀ روسیاهی…بَدَم، مرا بـه پیمبـر ببخش یـا الله/ به اشک دیـدۀ حیدر ببخش یا الله/ تمام دار و نـدارم محبت زهراست/ مرا بـه سـورۀ کوثـر ببخش یا الله…خوشـا آنان که ألله یــارشان بی/ به حمد و قل هوالله کارشـان بی/ خوشــا آنان که دایـم در نمازند/ بهشت جــاودان بازارشــان بی/ از آن روزی کـــه مارا آفریــدی/ به غیر از معصیت چیزی ندیدی/ خداونـدا به حق هشت و چهارت/ ز ما بگذر، شــتر دیدی ندیدی! دهمین مناجات از مناجات خمس عشر امام زین العابدین(ع) مناجات متوسلان است که با شفیع قرار دادن پیامبر و اهل البیت علیهم السلام، در راز و نیاز با معبود،جلب رحمت و کرامت او کنند: خدایا، به پیشگاهت وسیلهای جز عواطف مهرت ندارم و به درگاهت دستآویزی جز از آنچه از رحمتت شناخته شده و جز شفاعت پیامبرت، پیامبر رحمت رهایی بخش امت از رنج و ناراحتی، ندارم.
خدایا! این دو وسیله را برای من سبب رسیدن به آمرزشت قرار ده و آن دو را رابطهای برای دستیابی به خشنودیات بگردان؛ همانا امیدم به حریم کرمت فرود آمده و مرکب طمعم به آستانه جودت بار انداخته است؛ پس درباره خودت آرزویم را محقّق ساز و کارم را به خیر پایان ده و مرا از آن برگزیدگانی قرار ده که در میان بهشت قرارشان دادی و خانه کرامتت را در اختیارشان گذاردی؛ و دیده آنان را در روز قیامت با نگاه به سوی جمال خویش روشن نمودی و جایگاه راستی را در جوارت به آنان واگذار نمودی؛ ای آنکه باریافتگان بر کریمتر از او بار نیابند و قصدکنندگان مهربانتر از او را نیابند، ای بهترین کسی که شخص تنها با او خلوت کند؛ و ای مهربان ترین کسی که انسان رانده بهجانب او روی آورد؛ بهسوی گستردگی عفوت دست گدایی دراز کردم؛ و به دامن کرمت چنگ آویختم؛ مرا سزاوار حرمان مکن و به ناامیدی و زیان دچار مساز؛ ای شنوای دعا؛ ای مهربانترین مهربانان.
إِلٰهِى لَیْسَ لِى وَسِیلَهٌ إِلَیْکَ إِلّا عَوَاطِفُ رَأْفَتِکَ؛ وَلَا لِى ذَرِیعَهٌ إِلَیْکَ إِلّا عَوَارِفُ رَحْمَتِکَ؛ وَشَفَاعَهُ نَبِیِّکَ نَبِیِّ الرَّحْمَهِ، وَمُنْقِذِ الْأُمَّهِ مِنَ الْغُمَّهِ، فَاجْعَلْهُما لِى سَبَباً إِلَىٰ نَیْلِ غُفْرانِک؛، وَصَیِّرْهُما لِى وُصْلَهً إِلَى الْفَوْزِ بِرِضْوَانِکَ؛ وَقَدْ حَلَّ رَجَائِى بِحَرَمِ کَرَمِکَ، وَحَطَّ طَمَعِى بِفِنَاءِ جُودِکَ؛ فَحَقِّقْ فِیکَ أَمَلِى؛ وَاخْتِمْ بِالْخَیْرِ عَمَلِى؛ وَاجْعَلْنِى مِنْ صَفْوَتِکَ الَّذِینَ أَحْلَلْتَهُمْ بُحْبُوحَهَ جَنَّتِکَ؛ وَبَوَّأْتَهُمْ دَارَ کَرامَتِکَ؛ وَأَقْرَرْتَ أَعْیُنَهُمْ بِالنَّظَرِ إِلَیْکَ یَوْمَ لِقائِکَ؛ وَأَوْرَثْتَهُمْ مَنَازِلَ الصِّدْقِ فِى جِوارِکَ .
یَا مَنْ لَایَفِدُ الْوَافِدُونَ عَلَىٰ أَکْرَمَ مِنْهُ؛ وَلَا یَجِدُ الْقَاصِدُونَ أَرْحَمَ مِنْهُ؛ یَا خَیْرَ مَنْ خَلَا بِهِ وَحِیدٌ؛ وَیَا أَعْطَفَ مَنْ أَوَىٰ إِلَیْهِ طَرِیدٌ؛ إِلَىٰ سَعَهِ عَفْوِکَ مَدَدْتُ یَدِى؛ وَبِذَیْلِ کَرَمِکَ أَعْلَقْتُ کَفِّى؛ فَلا تُولِنِى الْحِرْمَانَ؛ وَلَا تُبْلِنِى بِالْخَیْبَهِ وَالْخُسْرانِ؛ یَا سَمِیعَ الدُّعاءِ، یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ.
