چنین مشهور شده است که قطب عالم امکان حضرت صاحب الزمان ارواحنا فداه در اوج تأثر و تألم از مرگ مرزبان بزرگ دین فقید سعید شیخ مفید رضوان الله علیه ، با دستان خویش این چند شعر را بر خاک مزار آن عالم فرزانه نوشتند:
سفیران مرگ ، خبر درگذشت تو را نیاورند که چنین روزی بر خاندان پیامبر، روز مصیبتی بزرگ است.اگر تو در میان خاک پنهان گشتی گوئی دانش توحید و عدل با تو در خاک پنهان گشت.خرسند و شادمان می شود (ولیّ خدا ) مهدی قائم (علیه السلام) هرگاه که درس های تو خوانده و مرور می شود١…
همین جایگاه بلند مرزبانی مفید است که حضرتش او را در توقیعاتشان با القابی همچون “برادر استوار” و “دوست رشید ” و “ولایتمداری با اخلاص در دین و سرشار از یقین” ، “یاور حق و دعوت کننده به سوی او” ستوده اند٠چرا چنین نباشد که مفید تمام زندگیش و عمر هشتاد ساله اش وقف روشنگری و ارشاد و هدایت و تعلیم و تألیف و تبیین مبانی مکتب اهل البیت علیهم السلام و دفع شبهات منکران و مناظره با معاندان و راهنمائی گمگشتگان بود. وآن چنان اوقاتش فشرده و برنامه ریزی شده بود که از تنگی وقت، بعضی مناظراتش با دگر اندیشان را در ساعات پیش از سحر می نهاد٢…
این بود که “مفید” نام گرفت و نماد مرزبانی گشت برای همه کسانی که می خواهند در آستان مولایشان مرزبانی کنند و اگر نه شیخ مفید گردند اما “مفید” باشند برای دفاع از برج و باروهای دین و قرآن در برابر اضلالات منکران و محکم وبا اخلاص باشند در یاوری حق و دعوت به سوی یگانه دهر و امام برحق حضرت حجت(ع) ارواح العالمین لتراب مقدمه الفداء که اگر این “مفید” ها نباشند که دستگیری کنند از گمگشتگان و مرزبانی کنند در برابر هجمات دشمنان،خسارات سنگینی خواهد رسید که جبرانش دشوار خواهد بود.
———————
١.لا صـوّت النـاعـی بـفـقـدک إنّــه / یوم على آل الـرســول عظـیم
إن کنت قد غُیِّبت فی جدث الثری/ فالعدل والتوحیـد فیـک مقیــم
والـقائم المهـدی یـفـرح کـلّــمـا/ تلیت علیک من الدروس علـوم….
بحار الأنوار: ج53، ص256 ، به نقل از السید القاضی نور الله الشوشتری (956- 1019هـ) در (مجالس المؤمنین) إنّه وجد هذه الأبیات بخط الإمام المهدی عجّل الله تعالى فرجه مکتوبه على قبر الشیخ المفید رحمه الله.
٢.یقول العالم الباحث آیه الله المرعشی النجفی قدّس سره: لقد نذر الشیخ المفید نفسه للبحث والمناظره، فکانت له مناظرات مختلفه مع علماء جمیع الأدیان، حتى لقد حضرته مجموعه من العلماء وطلبت منه موعداً لمناظرته، فقال الشیخ: لا وقت عندی، فقالوا: یا شیخ، لقد حضرنا من مکان بعید، ونرید العوده، فتأمّل الشیخ قلیلاً وقال: لیس عندی مجال سوى ساعتین تسبقان أذان الصبح، فباستطاعتکم الحضور فی هذا الوقت لعدّه مرات، فقالوا: لا بأس نهجع فی النهار ونأتی سحراً للمناظره.
