باور نداری که امام زمان (ع) تو را از خودت بیشتر دوست دارد؟ آرى خدا مهربان تر از ما به خود ماست و امامان خلفای او هستند و چون او مهربان به مایند. این سخن امیر مومنان را نشنیده ای که فرمود: “ما در شادمانی شما شاد ، و در اندوه شما ، اندوهگین می شویم” وامام صادق(ع):”به خدا سوگند که من نسبت به شما ، از خود شما مهربانترم” و امام رضا(ع):”هیچ یک از شیعیان ما مریض نمی شود مگر اینکه ما نیز در بیماری آنان بیمار می شویم و محزون نمی شوند مگر اینکه ما نیز در غم آنان محزون می شویم و شادمان نمی گردند مگر اینکه ما نیز به خاطر شادی آنان شادمانیم. و هیچ یک از آنان در مشرق و مغرب زمین از نظر ما دور نیستند و هریک از شیعیان ما که بدهی از او بماند ( و نتوانسته باشد بپردازد) بر عهده ی ماست”…
دین ،جز محبت نیست -زیرا اساس خلقت بر محبت خدا به خلق است که ایشان را آفرید و سپس رسولان و امامانى مهربان تر از خودشان، برایشان فرستاد تا راهنما و دستگیرشان باشند و فرمود اگر مرا دوست دارید از آنان پیروى کنید تا شما را به راه سعادت رهنمون شوند…این شد که دوستی آنان دوستى خداست و پیامبر فرمود: هر که با دوستی آل محمد بمیرد، شهید و بخشوده از عذاب مرده و فرشته مرگ او را به بهشت بشارت دهد و او را معزز و محبوب به سوی بهشت برند…
امروز امام ما و حجت و خلیفه خدا و واسطه همه فیوضات به ما حضرت صاحب الزمان است.او چنان ما را دوست دارد که هماره ما را دعا می کند و فریادرسی می نماید و از رنج ها و غم های ما مغموم است و مهربان تر از هر کسی دستگیرى می نماید. سزاست اکنون ما در فراق چنین مولای مهربانی بنالیم و از هجرانش بسوزیم و بگدازیم و روزان و شبان مشق محبت و عشق او کنیم و سوزو نجواهای عاشقانه سر دهیم.این رسم محبت است و عشق …و زمزمه عاشقان اینگونه هاست:
دست از طلب ندارم تا کام من برآید / یا تن رسد به جانان یاجان ز تن برآید/بگشای تربتم را بعد از وفات و بنگر/ کز آتش درونم دود از کفن برآید/بنمای رخ که خلقی واله شوندو حیران/بگشای لب که فریاد از مرد و زن برآید…به دو دیده خون فشانم ز غمت شب جدایى/ چه کنم که هست اینها گل باغ آشنائى/ز فراق چون ننالم من دلشکسته چون نى/که بسوخت بند بندم ز حرارت جدائى؟!…دل مریض مرا ای مسیح آل محمد/ تو مرحمی تو طبیبی تو نسخه ای تو دوائى/طواف کعبه که کردم به یاد روی تو کردم/ تو کعبه ای ، تو مقامی ، تو زمزمی، تو صفائى/تو سجده ای تو رکوعی تو نیتی تو قیامى/ تو حمدی و تو قنوتی تو ذکری و تو دعائی…
