دو نوع تشکیلات داریم: تشکیلاتى که رئیس آن خود را خادم افراد مى بیند و این مقام را امانتى مى داند که به او داده شده و در مورد نگهدارى آن باید پاسخگو باشد و خود را مسئول (مورد سؤال)مى شمارد؛ و تشکیلاتى که به انگیزه رسیدن به قدرت و ریاست و نام و نان و دنیا برپا مى شود و رئیس آن خود را برتر از دیگران مى شمارد و آنها را مرئوس و مطیع مى خواهد.تفاوت این دو نوع تشکیلات از زمین تا آسمان است! امیر مومنان علیه السلام در نامه به اشعث بن قیس فرماندار خویش در آذربایجان مى نویسد: این مقام برای تو، وسیله آب و نان نیست، بلکه امانتی است که بر گردن توست (وَ إِنَّ عَمَلَکَ لَیْسَ لَکَ بِطُعْمَهٍ وَ لَکِنَّهُ فِی عُنُقِکَ أَمَانَهٌ). بطور عام مدیران هر تشکیلاتى بویژه تشکیلات دینى،نباید خوى ریاست داشته باشند بلکه باید خود را خادم و مسئول بدانند.اگر چنین باشد نوع نگاه آنها به سازمان و افراد آن به گونه دیگرى خواهد بود…
آفت تشکیلات دینى همچون هیئت ها،خیریه ها،موسسات و انجمن های فرهنگى،همین ریاست هاست که مثل موریانه تشکل را مى خورد و موجب دلخورى و انشعاب و از هم پاشیدگى مى شود.اصل اساسی باید پیوند برادری و اخوت باشد که بین اعضا حاکم شود چنانکه خداوند فرمود به نعمت ایمان شما با یکدیگر،برادر شدید(فأصبحتم بنعمته إخواناً ).رسم است که اعضای تشکل های دینى در مناسبت عید سعید غدیر،بین خویشتن صیغه عقد أخوت جارى مى کنند و پیمان برادرى مى بندند که همچون برادر باشند و به دیدار هم بشتابند و دامنه این برادری را تا قیامت توسعه دهند و آنجا نیز به شفاعت یکدیگر بپردازند.اگر برادرى حاکم باشد، رئیس و مرئوس منتفى مى شود و افراد همچون اعضای یک بدن،مکمل هم خواهند شد و منى و مائى از میان خواهد رفت و تشکل ماندگار مى شود…
طبیعتاً در تشکل ها ، بر اساس اهداف و مأموریت ها، تقسیم کار خواهد شد و هرکس مسئولیتى خواهد یافت.این مسئولیت های متفاوت،هیچکدام بر دیگرى رجحان ندارد و خداوند به نیت ها و اخلاص هاست که پاداش مى دهد. آنکه چاى مى ریزد با آنکه سخنرانى مى کند و آنکه کلیپ هنرى مى سازد و مقاله مى خواند و سیستم صوتى و تصویرى و امور فنى را تدارک مى کند،همه مساوى هستند و بر یکدیگر برترى و تفاخرى ندارند و چنانکه گفته شد همچون اعضای یک پیکر به یاری هم مى شتابند و یک وحدت را به نمایش مى گذارند که دیدنى و زیبا خواهد بود…
بخاطر همین ویژگى ها،تشکل های دینى باید از همه ظرفیت هاى افراد به نحو احسن استفاده کنند و بهترین ها را برای هر مسئولیت انتخاب و بعبارتى انتخاب اصلح نمایند تا هر قسمت کار به نحو احسن انجام شود.این انتخاب ، چه از سوی پیشکسوتان انجام شود یا به انتخاب خود افراد باشد باید ناظر به همان اصل انتخاب اصلح باشد.زیرا کار دینى متعلق به خدا و اولیای اوست و کارى که متعلق آنهاست باید به أحسن وجه انجام شود.وقتى همه اعضاى تشکل دینى خود را خدمتگزار آل الله بویژه امام عصر (عج) مى شمارند باید تلاش نمایند کار متعلق به آن حضرات را به بهترین شکل انجام دهند تا موجبات رضایت صاحب کار یعنى صاحب الزمان(ع) را فراهم آورند…
