حضور در عرصه خدمات اجتماعى و مشارکت در امور نیکوکارى، در سنت ها و آداب قومی و همچنین در اعتقادات دینی ما ریشه دارد. پایه های ابتدایی و اولیه سازمانهای غیر دولتی به صورت مشارکت مردمی در دستگیری از مستمندان، تاسیس پرورشگاه، دارالمجانین، درمانگاه، مدرسه ،مسجد،حسینیه،مهدیه و انواع امدادرسانى ها به دست نیکوکاران و معتمدین محلی شکل گرفته که امروز نیز در قالب کمکهای اهدایی مردمى به آسیب دیدگان و نیازمندان در قالب نذورات، وقف و هبه و احسان، تداوم همان اندیشه و اعتقادات در طول تاریخ است که امروز با عنوان مسئولیت پذیری اجتماعی مطرح است که محورهای نوین جلب مشارکت های مردمی هستند…
باید گفت مسئولیت اجتماعى فقط مربوط به بنگاه های اقتصادى نیست.هر انسانى باید دین خود را به جامعه خویش از طریق این فعالیت های نیکوکارى ادا کند.جامعه ای که امنیت او را فراهم نموده تا بتواند درس بخواند، رشد کند، بالنده شود، کار کند،خانواده تشکیل دهد ، شغل داشته باشد و تبدیل به یک عنصر مفید شود.اداى این دین،به این است که بخشى از وقت و امکانات خود را برای این امور اختصاص دهد.یعنى در برنامه های روزانه و هفتگى خود اوقاتى را معین کند که مشغول این امور گردد.پزشکانى که در مناطق نیازمند داوطلبانه به درمان بیماران مى پردازند و نه تنها ویزیت نمى گیرند بلکه داروی بیماران را هم با هزینه خود مى پردازند؛نیکوکارانى که درمانگاه مى سازند؛معلمانى که رایگان درس مى دهند؛امدادگرانى که توانبخشى مى کنند؛خبرنگارانى که با اطلاع رسانى،زمینه امداد را فراهم مى کنند…
علاوه بر این انگیزه ها،یک انگیزه مهم تر نیز مشعل مسئولیت اجتماعى را شعله ورتر مى کند و آن اولاً کسب رضایت الاهى است چون از زبان سفیرش فرموده است:بهترین شما ،سودمندترین شماست براى مردم(خیرکم،انفعکم للناس)ونیز “کسى که فریاد مسلمانى را برای کمک بشنود و اجابت نکند مسلمان نیست” و فرموده است “در امور خیر و تقوىٰ با تعاون و همکارى یکدیگر مشارکت کنید”(تعاونوا على البرّ و التقوى) و دوم جلب رضایت ولى الله است که همه مردم رعیت و خانواده او هستند و کمک به خانواده او،کمک به اوست که در دوران غیبتش،با تعلیم و تبلیغ ، خانواده او را از مشکلات مادى و معنوى و شبهات و سرگشتگى هاى احتمالى برهانیم…
