برخی تا به مقام و موقعیتی می رسند برای خود حاجب و دربان و گماشته و راننده و محافظ و رئیس دفتر و… قرار می دهند و خرج خود را از مردم عادی جدا می کنند و به هرکسی وقت ملاقات نمی دهند و بطورگزینشی آن هم با توصیه ، افراد خاصی را به حضور می پذیرند و مردم را پشت درها و در نوبت های طولانی آن هم در ملاقات های عمومی می گذارند…
این شیوه غیر صحیح ، اوائل در مقامات بالای سیاسی بود اما کم کم به مقامات زیر دست هم رسید بطوری که حتی شهردار یک منطقه و حتی قائم مقام او یا فلان مدیر اداره را هم بدین ترتیب نمی توان دید و طبیعتاً گره های زندگی مردم که باید توسط آنان باز شود،بسته می ماند.پزهای انتخاباتی و ادعای گزاف “مردمی”بودن نیز نوعاً پس از انتخاب شدن، به فراموشی سپرده می شود!
اگر همین رفتار از رهبران دینی که پناهگاه معنوی و تعاملات روحانی مردم هستند دیده شود زشتی آن بیشتر خواهد بود.اگر آنان میان مردم نباشند و از غم و شادی و مشکلات آنها مطلع نشوند، پایگاه مردمی خود را از دست داده و راه بی اعتقادی و بی دینی گشاده تر می شود.باید در خانه و دفتر آنان به روی مردم باز باشد تا بتوانند به راحتی با مرجع دینی خود ملاقات کنند و مشکلات و سوالات و گره های خود را با آنان در میان گذارند و پاسخ بگیرند و راهنمایی و هدایت و حمایت شوند.
حضرت حجه بن الحسن امام عصر ارواحنا فداه در نامه ای خطاب به مرجع عالیقدر آیه الله آقا سید ابوالحسن اصفهانی می فرمایند:”أرخص نفسک واجعل مجلسک فی الدهلیز واقض حوائج الناس نحن ننصرک”.یعنی خودت را برای مردم ارزان کن (دسترسی به تو برای مردم بسیار آسان باشد)، محل نشست خود را در دهلیز خانه(نه اندرونی و دور از دسترس)قرار ده و نیازها و حوائج مردم را براورده کن ما نیز تو را یاری می کنیم…
این سبک زندگی مهدوی برای رهبران دینی است که توسط خود امام زمان ترسیم شده است.اگر اینگونه باشند یاری آن امام همام را همراه خود دارند که فرمود “نحن ننصرک” ما یاری تان خواهیم نمود.بدون هیچ تفسیری باید گفت مسئول گریز مردم از دین کسانی هستند که این توصیه امام را عمل نمی کنند و مردمی نیستند.البته هرکس در هر سطحی کار مردم در دست اوست هم شامل این فرمایش است.پیامبر اکرم(ص)فرمود “افضلکم انفعکم للناس” یعنی بهترین شما کسی است که سودمند ترین برای مردم است…
