کار سترگى مثل تبلیغ دین به قصد هدایت انسان ها، باید از همه ظرفیت ها برای تأثیر بخشى و گسترش دامنه، بهره ببرد.یکی از این ظرفیت ها، تجمیع توان افراد در تشکل های مردم نهاد و انجام کار تشکیلاتى است؛ افزون بر آن در عصر جهش های تکنولوژیک، در شرایط رقابتی سنگین در عرصه های فرهنگی و در شرایطی که رقبا و مخالفان دین با استفاده از فعالیت های جمعی، پروژه های بزرگی را اجرا می کنند و بدین وسیله دامنه تبلیغ خود را توسعه مى دهند؛ بی تفاوتی نسبت به فواید کار جمعی می تواند موقعیت ما را تضعیف کند. از سوی دیگر بدون فعالیت های گروهی آگاهانه و هماهنگ، ممکن است ما در درون جامعه دینى کار یکدیگر را خنثی، تخریب و یا تکرار کنیم. نیاز به توضیح ندارد که انجام برخی کارها به صورت فردی امکان پذیر نیست، و لازم است تا به صورت گروهی و در قالب تشکیلات منظم با رنگ مایه اخلاص صورت پذیرد.ضمن اینکه این موضوع یک امر عقلی است اما در متون دینی هم می توان شواهد و مؤیداتی برای ضرورت کار گروهی و تشکیلاتى پیدا کرد…
با طرح این موضوع توسط محمد،گفتم:آری تعاون در آیه شریفه “تعاونوا علی البرّ و التقوی”(مائده/٢) یعنى با همکاری و تعاون امور نیک و پرواپیشگى را پیش ببرید،مى تواند اشاره به این موضوع باشد یا آیه “وَ لْتَکُنْ مِنْکُمْ أُمَّهٌ یدْعُونَ إِلَی الْخَیرِ وَ یأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ ینْهَوْنَ عَنِ الْمُنْکَرِ وَ أُولئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ وَ لا تَکُونُوا کَالَّذینَ تَفَرَّقُوا وَ اخْتَلَفُوا(آل عمران/١٠۴و١٠۵)تاکید بر امتى دارد که باید مردم را به امور خیر دعوت کنند و امر به معروف و نهى از منکر کنند و مثل کسانى نباشند که به تفرقه و اختلاف افتادند.کارهای فردی ،قائم به فرد بوده و در معرض آسیب های فراوان است و شعله اش با بیمارى و کم انگیزه شدن یا مرگ، خاموش مى شود اما کار گروهى به ویژه با سازوکار دقیق تشکیلاتی،مانا و با دوام شده و اگر یکی از اعضا تحلیل رود دیگران جای او را پر مى کنند. کسانى که از پتانسیل کار گروهى و تبلیغى در کار توسعه دیندارى یا مقابله با دشمنان دین بهره برده اند به نتایج درخشانى دست یافته اند که قابل مقایسه با فعالیت های انفرادی نبوده و نیست…
هادی گفت:کار گروهی ضوابط خودش را دارد؛ افراد باید به کار گروهی معتقد و روحیه کار تشکیلاتى داشته باشند و مهارت کار گروهى را بیاموزند و دارای نظم و انضباط ویژه در امور شخصی با رعایت حدود و تعهدات و وظیفه شناسی و همراهى با جمع باشند؛ به اندازه توان، مسئولیت بپذیرند؛ اصل مشورت را رعایت کنند؛ توان تصمیم گیری در محدوده اختیارات و مسئولیت مربوطه خود را داشته باشند؛از علایق شخصی به نفع اهداف گروه بگذرند؛تحمل کندی رشد شخصی به خاطر همرهی با گروه و تحمل کندی طبیعی انجام کار گروهی را داشته باشند؛اهل مدارا با افراد سطح پایین تر و تشویق آنان به رشد و پیشرفت به جای سرزنش زبانی و عملی آنان باشند؛ به افراد گروه شخصیت بدهند و بگذارند استعدادهای آنها شکوفا شود،تصمیمات بالا را چون پتک بر سر افراد نکوبند و زمینه پذیرش آنها با رضایت قلبی و توجیه عقلانى را فراهم آورند؛ برنامه محور باشند؛ به مشارکت با همه گروه های همسو،اهتمام داشته باشند؛ و اضافه کنیم:جدیت در انجام وظیفه محوله و اخلاص در انجام وظیفه و توکل و توسل به خدا برای توفیق در امور…
در جمع بندى محمد گفت:بعضى از برکات کار تشکیلاتى، همفکری و تقویت اندیشه ها،همدلی و تقویت انگیزه ها، هم افزایی در فرایند فعالیت ها، تربیت و آموزش و ارتقای نیروها، بالارفتن همت در گشودن افق های جدید و احساس تعلق و مهر نسبت به همکاران و همراهان است. البته کار تشکیلاتى در معرض آسیب هائی چون اختلاف نظر و سلیقه بین اعضا ، مشکلات مالى و تدارکاتى، تمرد یا ناهماهنگى بعضى اعضا، کندى در سیستم تصمیم گیرى و امثال آن نیز هست اما با تلاش مدیران و خود اعضا قابل اصلاح است.هماره باید در نظر داشت دشمنان دین یا رقبا از وجود تشکیلات چون سازمان مسیون های مسیحى یا محافل محلی و ملی و جهانى بیت العدل در بهائیت، چه اهداف بلندپروازانه اى را نشانه رفته اند و کم و بیش به آن رسیده اند،بدون تشکیلات نمى توان از تأثیر و گسترش فعالیت آنها در جوامع مسلمان جلوگیرى نمود و نقشه های آنها در جذب مسلمین به سوی آئین شان را خنثى نمود و البته تشکیلات نیز باید از خود محورى مدیران و دیگر آفات مدیریتى منزه و برای توفیق در کارها،هماره مستمد و متمسک به خدا و ولی زمان باشد…
