بله،”یک دست صدا ندارد” و “آرى به اتفاق،جهان مى توان گرفت” ! فعالیتهای انفرادی ممکن است گاهی جواب دهد اما کار تیمی به شرط آنکه درست برنامه ریزى شود، بهترین راهکار برای موفقیت یک تشکل است.در کار تیمى هریک از اعضای تیم، راهحل مؤثرتری را برای موفقیت ارائه مى دهد و به اشتراک گذاری دانستههای اعضای گروه با یکدیگر باعث تقویت دانش در آنها میشود.همچنین در هر گروه،افراد با مهارت های مختلف،مکمل هم مى شوند و چون با هم کار میکنند؛ مى آموزند که چگونه استعدادهای خود را با استعدادهای دیگران ترکیب کنند تا به تیم قویتری تبدیل شوند.در یک تیم، به جاى «من»، “ما” وجود دارد و همه در پیروزی که به دست مى آید،شریک اند…
تشکیل یک موسسه با افرادی همسو و مورد اعتماد اما با تفاوت های فردی و اختلاف سلایق،کار ساده اى نیست اما اگر با بردبارى و سعه صدر مشکلات آن را تحمل کنیم و سازمان را جلو ببریم کارهاى بزرگى را مى توان انجام داد که هرگز به شکل فردی به انجام آن قادر نخواهیم بود.یک دانشنامه و دائره المعارف که حاصل کار تیمى گروهى از محققان و نویسندگان و ویراستاران است هرگز از یک نویسنده با اطلاعات محدود بوجود نخواهد آمد.مقابله با گروه های فرهنگى مخالف که کار تیمى انجام مى دهند جز با کار گروهى و تیمى انجام شدنى نخواهد بود.توسعه فعالیت های یک موسسه و ایجاد نمایندگى ها و شعبات کارى در مناطق مختلف جغرافیائى فقط از طریق کار گروهى میسر خواهد شد…
از آنجا که در کارهای فردی، شخص آزادی بیشترى دارد بسیارى به کار فردی گرایش دارند و چه بسا هم که افرادی استثنائى یک تنه کارهای عظیمى انجام دهند همچون کارى که علامه امینى در موسوعه بزرگ الغدیر انجام داد اما اولا به ندرت چنین افرادی پیدا مى شوند و ثانیاً اگر همین افراد استثنائى به شکل گروهى کار کنند کارشان بسیار بزرگ تر خواهد شد.عیب کارهای فردی این است که هم محدود به توان یک نفر است و هم با خاموش شدن شمع وجود او کار متوقف مى شود.اما در کارهای گروهى ،با رفتن یک نفر،کار متولى جدیدی پیدا مى کند و مسیر ادامه مى یابد و این استمرار، برکات بسیارى را نصیب جامعه خواهد نمود.نسل جوان در گروه در کنار نسل سالمند،آموزش مى بیند و به تدریج تجربه مى آموزد و برای جانشینى آماده مى شود…
نوع کارهای دینى در صحنه اجتماعى،کار گروهى است از نماز جمعه و جماعت و حج و جهاد و …در عبادات جمعى تا فعالیت های خیر خواهانه که الهام از آیه کریمه”تعاونوا على البرّ و التقوى” است و نیز اقدامات تبلیغى فراگیر که تلاش های وسیع جمعى بسیاى از فعالان جامعه است.منتظران و مرزبانان در روزگاران غیبت باید در شکل گروهى خدماتشان را سامان دهند تا قوى تر و ماناتر شود.کارهای فردی اشخاص هم وقتى در قالب گروهى و تیمى ارائه مى شود دارای برکت بیشترى خواهد شد و مثل ثواب نماز جماعت وقتى از ده نفر تجاوز نماید ،قابل احصا نخواهد بود.در روایت شریف نیز تلاش جمعى و گروهى منتظران توصیه و مدح شده است:فجدّوا و انتظروا هنیئاً لکم ایّتها العصابه المرحومه…
