“یک دست،صدا ندارد” ؛ این سخن مبنا و شالوده همکاری جمعی و کار گروهی و تشکیلاتی است .کار فردی اگر هم نتیجه دهد شعاعش محدود است و پس از مدتی خاموش می شود.وقتی کار ، شکل گروهی و تشکیلاتی پیدا می کند با رفتن افراد آسیب نمی پذیرد و افراد دیگر گروه، فرایند را پی می گیرند.
تلاش های فردی در داخل جمع، اثرش چندین برابر زمانی خواهد بود که فرد بیرون جمع انجام دهد:ازتفرقه بپرهیز با جمع متحد شو / یک دست گرچه محکم اما صدا ندارد/ با اتحاد و وحدت هر مشکلى شود حل / بیماری تفرق جز این دوا ندارد!
آموزه های دینی ،هماره تأکید بر حرکت جمعی دارد:همگی تان به ریسمان الاهی چنگ زنید و پراکنده نشوید(واعتصموا بحبل الله جمیعاً و لا تفرقوا)؛ دست حمایت خدا با گروه و جماعت است( یدالله مع الجماعه)…ما حتی در دعاها نیز آموخته ایم برای همه دعا کنیم تا این فرهنگ جمعی همه جا حتی در نیایش ها نهادینه شود:خدایا همه مومنان را بیامرز(اللهم اغفر للمومنین و المؤمنات)همه بیماران را شفا بخش(اللهم اشف کل مریض)همه زندانیان را رها ساز(اللهم فکّ کل اسیر)،قرض همه قرض داران را ادا کن(اللهم اقض دین کل مدین)…
سوگمندانه باید گفت امروز مخالفان دین،بیشتر از ما این آموزه را به کار می گیرند و کارگروهی و تشکیلاتی برای مقابله با دین انجام می دهند و با این تاکتیک،صدای ناساز خود را در جهان نشر می دهند و به طور وسیع گمراهى می پراکنند.چرا ما فعالیت های خود را گروهی و تشکیلاتی نمی کنیم؟چرا کار فردی و تکی و تنهایی را انتخاب کرده و می خواهیم به تنهایی گل بزنیم؟!درست است که کار گروهی و تشکیلاتی ،مشکلات خود را دارد اما اگر آن مشکلات را تحمل کنیم و آستانه صبر خود را بالا ببریم ، نتایج فوق العاده کار جمعی و تشکیلاتی کاممان را شیرین خواهد نمود و پس از ما نیز ادامه خواهد یافت…
در کار نشر فرهنگ مهدوی نیز مأمور به کار جمعی هستیم:تعبیر “عصابه مرحومه” به معنای گروه آمرزیده و رحمت شده برای منتظران آستان مهدوی ، به همین منظور به کار رفته است و کار جدی و پرتلاش از جمع یاوران در یک سامانه و منظومه خواسته اند و به آنها برای این فرایند،آفرین و شاباش گفته اند:تلاش کنید و چشم به راه باشید ای گروه مورد مرحمت (فجدّوا وانتظروا هنیئا لکم ایتها العصابه المرحومه)…
