قلب، مهم ترین عضو و فرمانده بدن انسان است که با پمپاژ دائمی خون به همه اعضای بدن،حیات می بخشد و با خاموشی آن ، زندگى هم پایان می پذیرد.از این عضو رئیسی و اندامی انسان، به لحاظ نقش حیات بخشى، در مقام استعاره پل زده اند به نفس نطقى و قلب انسانى که منشأ همه دلبستگى ها، اعتقادها،دوستى ها و دشمنى ها و از همه مهم تر جایگاه “ایمان ” نیز هست و گفته اند ایمان وقتى ارزشمند است که وارد قلب شود وگرنه فقط لقلقه ای بر زبان است(قالت الاعراب آمنّا قل لم تومنوا ولکن قولوا أسلمنا و لمّا یدخل الایمان فى قلوبکم).اعتقاد وقتى قلبی شود ایمان وامنیت و طمأنینه و آرامش می آورد(ألا بذکر الله تطمئن القلوب)…
در فرهنگ قرآنى،قلب ، ابزار فهم و تفقه و تعقل هم شمرده شده است و گلایه شده است از کسانى که قلبشان را وسیله تفقه و فهم قرار نمى دهند چنانکه چشم و گوش دارند ولی از آن برای دیدن و شنیدن حق، بهره نمی برند.جالب است مقام این غافلان که از قلب و چشم و گوش برای فهمیدن بهره نمی برند، پائین تر از حیوانات شمرده شده است( لَهُمْ قُلُوبٌ لَّا یَفْقَهُونَ بِهَا وَلَهُمْ أَعْیُنٌ لَّا یُبْصِرُونَ بِهَا وَلَهُمْ آذَانٌ لَّا یَسْمَعُونَ بِهَا ۚ أُولَٰئِکَ کَالْأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ ۚ أُولَٰئِکَ هُمُ الْغَافِلُونَ ).
همچنین تعقل نیز به قلب نسبت داده شده و فرموده است اگر گشتى در جهان بزنید خواهید دید کسانی هستند با اینکه قلب و گوش دارند تا تعقل کنند و به بصیرت برسند ولی از آن استفاده نمی کنند. لذاقلب هایی که تعقل نکنند قلب کور و نابینا و گوش هایی که سخن حق را نشنوند بی بصیرت نامیده شده اند( لَهُمْ قُلُوبٌ یَعْقِلُونَ بِهَا أَوْ آذَانٌ یَسْمَعُونَ بِهَا فَإِنَّهَا لا تَعْمَى الأَبْصَارُ وَلَکِن تَعْمَى الْقُلُوبُ الَّتِی فِی الصُّدُورِ)…
قلب،جایگاه شریفى است،جایگاه ایمان است،خانه خداست.نباید اجازه داد هر کسی در آن جای گیرد،باید از قلب خود مراقبت کنید.نباید نقطه های سیاه گناه ،چنان بر قلب نشیند که هدایت را بیرون کند و جایی برای تابش نور باقى نگذارد.باید با تعقل و فهم ، بهترین اندیشه وارد آن شود و موجب ایمان و اطمینان گردد و این ایمان قلبی نیز چنان محکم شود که طوفان های فتنه و شبهه و وسوسه نتواند آن را متزلزل نماید.در صفات یاران حضرت بقیه الله عجل الله فرجه آمده است که راهبان شب و شیران روزند و قلب های آنها سرشار از ایمان و همچون پاره های پولاد است که با هیچ طوفانى و حمله اى متزلزل نمی شود و با امامشان در بین رکن و مقام بیعت می کنند و به یاریش می شتابند(رهبان باللیل، لیوث بالنهار، کأن قلوبهم زبر الحدید فیبایعونه بین الرکن و المقام)…
