وقتی کنار فواره ها نشسته اید و بالا رفتن و اوج گرفتن و پرواز قطره های آب را می بینید گوئی فواره ها با شما سخن می گویند و از راز خود پرده بر می دارند: می توان به یاری یک انرژی بیرونی از رکود و سکون خارج شد و بالا رفتن را تجربه و تا اوج پرواز کرد.حتی اگر آب باشی و زلال ، اما حرکت نکنی، همین راکد ماندن و سکون ،مردن و گندیدن و تعفن را به دنبال می آورد.
باید حرکت کنید و جاری شوید، رود باشید و بروید و هجرت کنید تا دیگران را هم از نعمت خود بهره مند سازید و زندگی بخشید تا زنده بمانید و اگر توانستید آنقدر بروید تا به دریا برسید و در بی نهایت دریا طعم جاودانگی را بچشید یا با اتصال خود به یک نیروی اوج بخش، فواره شوید و پرواز کنید و اگر هم فرود آمدید دوباره و چند باره و هماره این رفتن و پرواز را ادامه دهید.
آری ، فواره ها ، رودها و آبشارها، راز خود یعنی “حرکت” را با شما در میان می گذارند تا شما هم چون آنان، از سکون و رکود بگریزید و حرکت کنید و شاداب و موثر گردید. فرشتگان الاهی نیز هنگام قبض روح ، بهانه کسانی که در یک نقطه راکد و ضعیف و بی ثمر مانده اند نمی پذیرند و در پاسخ مظلوم نمائی آنها می گویند: آیا نمی توانستید مهاجرت کنید؟ مگر زمین خدا گسترده نبود؟!١
اما اگر خود نیروی رفتن ندارید یا در حرکت ضعیف هستید با اتصال خود به منبع انرژی لایزال الاهی – تمسک به شجره طیبه آل الله – توان بگیرید و چون رود ، جاری و چنان فواره پرواز کنید.
اتصال به انرژی و قدرت و نیروی قطب عالم هستی (یعنی امام)، می تواند موانع را برطرف و حرکت و پرواز شما را میسّر و تضمین کند.
تمسک واتصال به “خلیفه الله”، و در این زمان بقیه الله ارواحنا فداه، از قطره های ایستا، رود هایی می سازد که می توانند حرکت کنند و جاری شوند و سرزمین هایی خشک را سیراب نمایند و حتی فواره هایی شوند و اوج گیرند و منبع و نمونه نشاط و شادابی برای دیگران شوند.
دیده ایم شخصیت هایی را با کسب انرژی از ولایت مهدوی چنان به حرکت آمده و موثر افتاده اند که هزاران گمگشته را نجات داده و جان ملیون ها انسان را با آن منبع لایزال پیوند داده و به حرکت آورده و به پرواز کشانده اند…راهشان پر رهرو باد!
_______________________________
١.سوره نساء آیه ٩٧: انّ الذینَ تَوَفَّاهُمُ الْمَلآئِکَهُ ظَالِمِی أَنْفُسِهِمْ قَالُواْ فِیمَ کُنتُمْ قَالُواْ کُنَّا مُسْتَضْعَفِینَ فِی الأَرْضِ قَالْوَاْ أَلَمْ تَکُنْ أَرْضُ اللّهِ وَاسِعَهً فَتُهَاجِرُواْ فِیهَا فَأُوْلَئِکَ مَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ وَسَاءتْ مَصِیرًا
کسانى که بر خویشتن ستمکار بودهاند [وقتى] فرشتگان جانشان را مىگیرند مىگویند در چه [حال] بودید پاسخ مىدهند ما در زمین از مستضعفان بودیم مىگویند مگر زمین خدا وسیع نبود تا در آن مهاجرت کنید پس آنان جایگاهشان دوزخ است و [دوزخ] بد سرانجامى است .
