در هیآت ها و تشکل های دینى نه تنها کسی حقوق نمى گیرد بلکه به خاطر ماهیت خیریه بودن آنها،اعضا به آن کمک مالى هم مى کنند. این تشکل ها،”مردم نهاد” واقعى بوده و از ابتداى تاریخ تا به حال وجود داشته اند.افراد بطور پاره وقت و داوطلبانه بر اساس علائق و توانائى های خود،ساعاتى را در هفته برای کارهای معنوى و اجتماعى و عام المنفعه اختصاص مى دهند و به خدمت مى پردازند.ملیونها نفر از مسلمانان، ساعاتى را در روز یا هفته به فعالیت های خیرخواهانه پرداخته و داوطلبانه ملیونها “نفر ساعت” کارهای خیر انجام مى دهند همچون رسیدگى به یتیمان و بی سرپرستان و فقیران و بیماران و توانخواهان و هدایت جویان و راه گم کردگان و آسیب دیدگان و مددجویان و…
نقطه مثبت فعالیت های داوطلبانه خودجوشى و انگیزه دار بودن افراد است که معمولاً بدون توقع و فداکارانه انجام مى دهند اما جنبه منفى آن اینجاست که اگر یکباره به هر دلیلى کار را رها کنند نمى توان آنها را بازخواست یا تنبیه نمود چنانکه در کارهای رسمى و شغلى معمول است؛ زیرا افراد بابت خدمت داوطلبانه خود مزدی نمى گیرند و تعهدی نسپرده اند.برای رفع این چالش،ایجاد تشکیلات و ساختار سازمانى و پیش بینى چنین مواردی و جانشین پرورى و برنامه ریزی برای جایگزینى، توصیه مى شود.چنین شده است که انجمن های نیکوکاری دارای هیأت أمنا و هیأت مدیره و ساختار تشکیلاتى (مدیرعامل و مدیران میانى و اعضای کارگزار)شده و خود را به ثبت رسانده و با یک اساسنامه قوى،ماموریت خود را با قوت تعقیب مى کنند و کم و زیاد شدن یک نفر،فطوری ایجاد نمى کند…
فعالیت های داوطلبانه نیکوکارى که امروزه با عنوان”مسئولیت اجتماعى”در بیشتر موسسات،شرکت ها و سازمان های اقتصادی تعریف شده و تشویق مى شود اگر خوب مدیریت شود به چنان قدرتى تبدیل مى شود که چندین برابر قدرت دولت ها،قادر به خدمت رسانى به مردم و رفع و محو انواع محرومیت ها و مشکلات اجتماعى و معنوى خواهد بود.اگر به افراد یاد بدهیم که در هر شغلى هستند حداقل روزی فقط یکساعت کار خیر انجام دهند ببینید چه نیروی عظیمى ایجاد مى شود آن هم با کارکنانى همچون پزشک و معلم و تکنسین و پرستار و بازرگان و مهندس و هنرمند و بازیگر و ورزشکار و نویسنده و مترجم و ناشر و روحانى و کاسب و مکانیک و آشپز و خلبان و مدیر و…که مى توانند در کنار هم و با همکارى و هماهنگى و هم افزائى ،انواع آسیب های اجتماعى را چاره جوئى و درمان کنند…
بسیارى از افراد علاقمند به فعالیت های نیکوکارانه هستند اما نمى دانند چطور و چگونه و کجا ؟مى توان با آموزش آنها را راهنمائى کرد یا توان آنها را ارتقا داد یا جای مناسب را نشان شان داد.این است که در داخل این نهادهای خیر، بخش آموزش و مهارت افزائى ایجاد شده و اثرات بسیار مثبتى داشته است.هر از چندگاه نیز باید با تشویق و انرژى بخشی معنوی،انگیزه افراد را که ممکن است با مرور زمان کاهش یافته باشد تقویت کرد و به اصطلاح انرژى مثبت داد و شعله کار خیر را در آنها فروزان تر نمود.بهترین انگیزه بعد از رضایت و آرامش باطنى خود فرد،رضایت الاهى و اولیای الاهى بویژه حجت خداست که با متذکر کردن افراد به این نکته،انگیزه هاشان ارتقا خواهد یافت…
