“ما در رعایت حال شما کوتاهى نمىکنیم و یاد شما را از خاطر نمى بریم و فراموشتان نمى کنیم و اگر جز این بود از هر سو گرفتارى به شما روى مىآورد و دشمنانتان، شما را از میان مىبردند، تقوا پیشه سازید و به ما اعتماد کنید و چاره این فتنه و امتحان را که به شما رو آورده است از ما بخواهید” ( إِنَّا غَیْرُ مُهْمِلِینَ لِمُرَاعَاتِکُمْ وَ لَا نَاسِینَ لِذِکْرِکُمْ وَ لَوْ لَا ذَلِکَ لَنَزَلَ بِکُمُ اللَّأْوَاءُ وَ اصْطَلَمَکُمُ الْأَعْدَاءُ)…
بر این مژده گر جان فشانیم،رواست زیرا که محبوبمان نوید داده است ما را هرگز فراموش نمى کند و از رسیدگى به امور ما غافل نمى شود و ما را در برابر هجمه های معاندان حفظ مى نماید ! کدام رهرو صادق و منتظر کاملى است که این پیام را بشنود و از شور و شوق آکنده نشود و با اطمینان و آرامش، وظیفه و خدمتگزارى را ادامه ندهد؟
وقتى او فرموده است در حمایت و رسیدگى به ما اهمال و سستى نمى فرماید چرا ما در وظیفه،اهمال و سستى کنیم؟ وقتى او مى فرماید ما شما را از یاد نمى بریم،چرا ما او را از یاد ببریم؟ وقتى او مى فرماید این ما بودیم که شما را از گزند دشمنان حفظ کردیم که اکنون هستید و مضمحل نشده اید،چرا از کثرت دشمنان بیم داشته باشیم و نگران آینده باشیم؟ چقدر حکومت های ملحد و مفسد و حاکمان معاند و مخالف با همه امکانات تلاش کردند اسمى از شیعه باقى نماند،اما خود برافتادند و شیعه برجا ماند و هر روز بیشتر و بیشتر بر بام اندیشه خرد ورزان عالم نشست؟ اینها کافى نیست تا باور کنیم حمایت و نگاهداری شما همراه بوده و هست و خواهد بود و نباید بهراسیم؟..
مگر در تاریخ خو نخواندیم وقتى شیعیان بحرین بر اثر سعایت و نقشه شوم وزیر معاند ،در معرض قتل و نابودی قرار گرفتند،بزرگانشان سه روز مهلت خواستند و از شهر بیرون رفتند و به امامشان متوسل شدند و در روز سوم توفیق تشرف یافتند و راه نجات را از حضرتش شنیدند و رها شدند؟ مگر آیه الله نائینى در تشرف خویش از آن حضرت نشنید که ما این کشور را در بحران ها حفظ مى کنیم و نمى گذاریم نابود شود؟ مگر شرّ فتنه های عظیمى که آخرینش داعش بود از سر این أُمت دور نشد؟ آیا باز هم باید در نگاهدارى و حمایت مولای خود تردید به خود راه دهیم؟
هیچ پدری، از خانواده خود غافل نیست و او پدر این أُمّت است که جدّبزرگوارش فرمود من و على دو پدر این امّتیم(أنا و علی ابوا هذه الأمّه).هیچ مادری از فرزند شیرخواره خویش غافل نیست که امام هشتم علیه السلام فرمود:امام برای مردم چون مادر مهربان برای کودک شیرخواره خویش است(الأُمّ البرّه بالولد الرّضیع)،آغوش گرم پدر و مادر خویش چرا رها کنیم و به دنبال پناهگاه دیگرى باشیم؟حاشا مهربان تر از امام پیدا کنیم !
شما در پست خدمت باقى باشید بقیه امور را به خود او واگذار کنید که او وظیفه خویش ،نیک مى داند! شما به وظیفه عمل کنید او در نگاهبانی شما کوتاهى نخواهد نمود :
تو بندگی، چو گدایان، به شرطِ مزد مکن/که خواجه خود روش بنده پروری داند…
