با خبر مى شوید که دوست شما،همسایه شما،خویشاوند شما ،همکار شما،همکیش یا غیر همکیش شما که تا دیروز با نشاط و سالم بوده است به بستر بیمارى افتاده و مریض شده است.وظیفه خود مى شمرید به دیدارش بشتابید و از او عیادت کنید.این دیدار هم برای شما مفید است که از حال و روز او با خبر شوید و برایش دعا کنید و اگر خواسته ای دارد، برآورید و برای بهبودش کمک کنید و هم برای او مفید است که در حال ناتوانى و رنج بیمارى، دوستانى را در کنار خود مى بیند و احساس مى کند وجودش برای آنها اهمیت دارد که نگران سلامتى اش هستند و این احساس به او انرژى مثبت مى دهد و خوشحال مى شود و با روحیه بهتری به مصاف بیماریش مى رود و مسیر عافیتش هموارتر مى شود.بیمارى که احساس کند فراموش شده است و کسى برای سلامتى اش نگران نیست زودتر طعمه مرگ مى شود…
در منابع دینی ما عیادت از مریض را از حقوق واجب مسلمانان نسبت به یکدیگر شمرده و آن را وظیفه اى الهی – انسانی دانسته، پیامبر اکرم(ص) فرمود:حقوق هر مسلمان بر مسلمان دیگر این است که هرگاه با او دیدار کند، بر او سلام کند و هرگاه مریض شود از او عیادت نماید و هرگاه از دنیا رفت، در تشییع جنازه اش شرکت نماید.و فرمود:عیادت کننده از بیمار، در رحمت خدا غوطه ور مى شود؛او در بوستانى بهشتی است تا زمانی که باز می گردد؛ و فرمود:خداى تعالی در روز قیامت مى فرماید: اى پسر آدم! من بیمار شدم اما عیادتم نکردى؟ عرض مى کند: پروردگارا چگونه تو را عیادت کنم حال آنکه تو پروردگار جهانیانى؟ مى فرماید: مگر ندانستى که فلان بنده ام بیمار شد و عیادتش نکردى، مگر نمى دانستى که اگر به عیادتش روى، مرا نزد او مى یابى؟! و امام صادق علیه السلام نیز فرمود:هر کس به عیادت بیمار برود، هفتاد هزار فرشته او را مشایعت مى کنند و برایش آمرزش مى طلبند تا آن گاه که به منزل خود برگردد.
مباد بگوئى فلانى به عیادت من نیامد من نیز به عیادتش نمى روم که پیامبر (ص)فرمود: از کسى که به عیادت تو نمى آید عیادت کن و به کسى که به تو هدیه نمى دهد، هدیه بده. و در روایت است که چون به عیادت بیمار رفتى، با هدیه اى از خوراکى یا عطر یا…به نزدش روید تا خوشحال شود و آرامش یابد و نیز مراعات حال بیمار را نمائید و عیادت را طولانی نکنید و برای سلامتى اش دعا کنید که پیامبر فرمود: پر اجرترین عیادت کنندگان، آن کسى است که کمتر پیش بیمار بنشیند وعلی(ع) نیز فرمود: «عیادت کامل آن است که دستت را بر بازوى بیمار بگذاری و زود بر خیزى که عیادت نادان ها و پر حرف ها براى مریض از بیمارى او سخت تر است.دیگر آنکه چون او در بستر بیمارى است،بنگر که خانواده اش چه احتیاجاتى دارند در رفع آنها به اندازه وسع اقدام و حتى در کیفیت درمانش کمک کن و از تجربه خود و دیگران در این راه استفاده نما تا او زودتر به زندگى خویش بازگردد…
موضوع وقتى مهمتر مى شود که بدانى این همبستگى و دوستى و برادری یک وظیفه دینى و امرى مؤکّد است.ضمناً امام تو هم بر آن توجه و اهتمام ویژه دارد اما بدلیل غیبت،محذوراتى دارد که نمى تواند به این امر مهم عمل کند،لذا شایسته است وقتى مى خواهى به عیادت مریضى بروی آن را به نیابت از مولایت انجام دهى که تأثیر آن چند برابر خواهد شد.چنانچه توصیه شده همه امور استحبابی ات را با این نیت انجام دهى که اثرات فوق العاده ای از آن خواهى دید.این نیت و نیابت در امور استحبابى چنان مؤثر است که آثارش گفتنى نیست بلکه باید خود بچشی تا شیرینى فوق العاده اش را وجدان کنى.این گوى و این میدان!
