جوانى تازه سال بود اما امام صادق علیه السلام بیشتر از صحابه دیگر برایش احترام گذاشت و کنار خویش نشانید و گفت مناظره ات را با آن عالم منکر امامت تعریف کن…هشام :به او گفتم آیا دست و پا و چشم و گوش و بینى داری؟گفت :آرى،گفتم:قلب چطور؟گفت:آرى،گفتم:نقش قلب نسبت به سایر اعضاى بدنت چیست؟گفت:همه اعضا با کمک و هدایت قلب است که وظایف خویش را انجام مى دهند.گفتم :آیا اگر قلب نباشد همه آنها از کار نمى مانند؟ گفت:بله.گفتم :خدا در بدن تو ،اعضا را بدون رهبر نگذاشته چطور جهان را بدون رهبر و امام رها کند؟امام قلب آفرینش است،بدون او تکوین و تشریع معطل مى مانند…او درمانده شد و در برابر این منطق تسلیم گردید و به ضرورت امام در آفرینش گواهى داد. امام او را نواخت و این شیوه بحث علمى با مخالفان و منکران را تأیید فرمود…
به جز وحى، همه ماموریت های پیامبر همچون رهبرى،حاکمیت ،دعوت ، تبلیغ و ارشاد ، تعلیم ، تبیین کتاب و …بر عهده امام است.چنانکه او منصوب الاهى است امام نیز به تعیین خداست. عصمت و علم و قدرت و شجاعت و دیگر ملکات اخلاقى به نحو تمام،از دیگر ویژگى هاى اوست.از آنجا که این دین،آخرین دین و پیامبر اکرم(ص)،آخرین فرستاده خداست،امامان نقش هدایت و رهبرى مردم را به عهده دارند و این مأموریت تا پایان جهان ادامه خواهد داشت.امامت موجب حفظ دین از تحریف و نیز پویائى و تازگى و طراوت آن است تا در طول زمان،پاسخگو باشد…
نهاد امامت ،آنقدر اهمیت دارد که وقتى در غدیر خم بطور رسمى و فراگیر توسط پیامبر(ص)به جمعیت یکصد و بیست هزار نفری حاجیان بازگشته از حج، ابلاغ گردید،این آیه شریفه نازل شد که خداوند فرمود:اکنون دین شما را کامل و نعمت خویش را تمام نمودم (ألیوم أکملت لکم دینکم و اتممت علیکم نعمتى…).این اعلان رسمى نیز آن چنان مهم بود که وقتى دستور ابلاغش از طرف خداوند آمد،(یا ایها الرسول بلّغ ما انزل الیک من ربّک) بلا فاصله فرمود ارزش این ابلاغ به اندازه ابلاغ کل رسالت است که اگر انجام نشود گوئى اصل رسالت ابلاغ نشده است(و إن لم تفعل فما بلّغت رسالته)…
این اصل کلیدى را نیز پیامبر اکرم(ص)در ضرورت امام و حجت برای هر زمان و عصرى بیان فرمود:”هرکس بمیرد در حالیکه امام زمانش را نشناخته باشد،به مرگ جاهلیت مرده است”(من مات و لم یعرف امام زمانه،مات میته جاهلیه) یعنى کسی که امام زمانش را نشناسد، مسلمان از دنیا نرفته است.کیست این امام که شناختش همسنگ مسلمانى است؟ کیست این امام که شناختش اینهمه اهمیت دارد؟ روشن است او کسی است همپایه پیامبر که شناخت او و تن دادن به امامتش،مسلمانى فرد را تضمین مى کند و گرنه فرد،گمراه است بدون اینکه خود بداند.چنین کسى باید معصوم باشد که اطاعتش در کنار اطاعت خدا و پیامبر قرار گیرد(اطیعوا الله و اطیعواالرسول و اولى الامر منکم).منظور از “اولى الامر”ى که در این آیه شریفه است، جز “امام” نیست زیرا اطاعت از او چون اطاعت خدا و رسول است و هیچ انسانى به این پایه نرسد که اطاعتش هم وزن اطاعت خدا و رسول باشد جز امام معصوم…
