با شورا میانه خوشی نداشت و مى گفت تعدد نظر،مدیر را در تنگنا قرار مى دهد و کار تصمیم گیرى را کُند می کند و امور دچار وقفه می شود،باید یک نفر آنچه مصلحت مى بیند تصمیم گیرد و کارها را به پیش برد.گفتم :عقل و شرع ما را به مشورت دعوت می کند،مشورت،مشارکت در عقول و تجربه های دیگران است و دانش مدیر را برای تصمیم گیرى توسعه می دهد.گفت :یعنى مدیربا کسانى که در اندازه او نیستند هم مشورت کند؟گفتم نه با هرکس بلکه با شایستگان و کارشناسان باید مشورت کند تا تصمیم معیوب و زیانبار و غیر کارشناسی نگیرد.گفت:اگر کارشناسان ،تعدد نظر داشتند چه باید کرد؟گفتم:باید آن نظر را که کم زیان تر است و پر فایده تر،برگزینى…
گفت: آیا در همه امور باید شور کرد یا مشورت ،سطوحى دارد؟ گفتم :خداوند به پیامبر خویش نیز در امور عمومى توصیه به مشورت می نماید و آن را رمز پیروزی و موفقیت مى شمارد.سوره ای نیز در قرآن به نام شوریٰ نازل فرموده و آنجا هنگام بیان اوصاف برجسته مؤمنان میفرماید: مؤمنان کسانی هستند که دعوت پروردگارشان را اجابت کرده و نماز برپا میدارند و کارهایشان بین آنان با مشورت انجام میشود. همچنین در سوره بقره میفرماید اگر در مورد بازداشتن کودک از شیر قصد تصمیمگیری دارید، مشورت کنید. در سوره زمر نیز می فرماید: پس بندگان مرا که سخن را میشنوند و نیکوترین را پیروی میکنند، بشارت ده.بعضى مفسرین این آیه را با آیه «و امرهم شوری بینهم» هممعنا میشمارند؛ زیرا مشورت بهترین ابزار برای رسیدن به اندیشههای نیک و برتر است.
گفت:در سپهر اجتماع چگونه مى شود از ساز و کار مشورت استفاده کرد؟گفتم اتفاقاً در جامعه ای که با مسائل و معضلات و پیچیدگى های زیاد روبروست باید با تشکیل شورا ها مردم را در امورشان مشارکت داد.اصل شورا نه تنها یک امر اخلاقی بلکه یک سازوکار حاکمیتى برای تسهیل مناسبات اجتماعی و سیاسی است. وقتى قرآن حتی در مورد بازگرفتن نوزاد از شیر، به مشورت بین زن و مرد توجه نشان داده و مشورت را از صفات مومنان میشمارد، به این معناست که در جامعه ، امور عمومی جز از طریق گفتوگو و مشورت امکانپذیر نیست. امیر مومنان علیه السلام میفرمایند: “لاتستبد برایک فمن استبد برأیه هلک”؛ در رأی و نظرت استبداد نورز، هر کس که استبداد رأی بهخرج دهد، هلاک میشود و در جایی دیگر میفرمایند:”من شاور الرجال شارکهم فی عقولهم”؛ هر کسی که با مردم مشورت میکند، در خردشان سهیم شده است…
در غیبت امام عصر ارواحنا فداه،امر مشورت،ضروری تر مى نماید زیرا از نعمت ظاهری امام محرومیم و برای نغلطیدن به اشتباه،باید تصمیم های نادرست را با مشورت و شور،به حداقل برسانیم.بدون حب و بغض و تمایلات حزبى و گروهى و شائبه های مادى،بهترین ها را برای شورىٰ برگزینیم و نظرشان را بگیریم تا کم خطاتر جلوه کنیم و بدانیم دشمنان نیز با مشورت فراگیر در مقابل ما ظاهر شده اند و تصمیم نادرست ما بازی در زمین آنهاست و خسارات سنگینى را متوجه جامعه اسلامى مى نماید.روح توسل و تمسک ما به امام مهربان نیز نباید فراموش شود و در هر مشورتى باید از خود آن حضرت خواست بهترین راه را ملهم نماید و دستگیرى فرماید…
