پرسید: آیا عدد سیزده نحس است؟ اصلاً نحس یعنى چه و ما در باورهای خود به نحس معتقدیم یا نه؟ گفتم “نحس” یعنى شوم در مقابل “سعد” به معنای یُمن و مبارکی و خوانده ام که تاریخ نگاران سابقه باور به نحس بودن عدد سیزده را به مسیحیان نسبت می دهند که یهودا، حواری سیزدهم ، خیانت کرده سبب دستگیری و نهایتاًً به اعتقاد آنها مصلوب شدن حضرت مسیح گردید و سپس تا حال این ادامه یافته به نوعی که هنوز نحوست سیزده در غرب ادامه داشته و بعضی خطوط هوائى ردیف سیزده را در هواپیما یا بعضی هتل ها طبقه سیزده را حذف نموده اند تا آنجا که حتى شنیده ام سازمان ملل نیز طبقه سیزده ندارد! گفت: آیا در باورهای ما این نحوست ریشه دارد؟ گفتم : هرگز، خداوند هیچ عددی را نحس قرار نداده و برعکس برای ما سیزده ، عدد مبارکی است که مولای ما امیرمومنان در آن روز یعنى سیزده ماه رجب متولد شده اند و شماره یاران صاحب الزمان(ع) نیز سیصد و سیزده گفته شده و بعضى نویسندگان خوش ذوق هم با کنکاش های ریاضى،مضرب هائی از سیزده را در بعضی آیات قرآنى نشان داده اند…
پرسید: ولی واژه نحس در قرآن وجود دارد ،آن به چه معناست؟ گفتم:” نحس” به رفتارهایی از انسان ها باز می گردد که موجب عدم رضایت الاهى و نهایتاً عذاب برای خودشان شده است مثل آن روزهائی که عذاب بر قوم ثمود نازل شد که بخاطر رفتار خود آنها،آن روزها برایشان شوم و نحس گردید زیرا عذاب الاهى در آن روزها قرار گرفت ولى دیگر نمیرساند که همان روزها در هفته بعد، و در ماه بعد و… ایام نحس باشند چون اگر تمام آن ایام در تمام سال،نحس باشند لازمهاش این است که تمام زمانها نحس باشند و چنین چیزی نداریم.اما در نقطه مقابل بعضى اجزای زمان از شرافت بیشتری برخوردارند همچون شب قدر و روز جمعه و اعیاد خاص که آن هم دریچه هایی از رحمت الاهى است…
گفت: آیا ائمه برای تصحیح این باور فرمایشاتى فرموده اند؟ گفتم : روایتى دیده ام از حضرت امام هادی سلام الله علیه که خیلی زیبا موضوع را بیان نموده اند:یکی از یاران امام دهم میگوید: «خدمت حضرت رسیدم؛ در حالی که در مسیر، انگشتم مجروح شده بود. سواری از کنارم گذشت و به شانه من صدمه زد و در وسط جمعیت گرفتار شدم و لباسم را پاره کردند، گفتم: خدا مرا از شر تو ای روز حفظ کند، عجب روز شومی هستی! امام فرمود: با ما ارتباط داری و چنین میگویی؟ و روز را که گناهی ندارد، گناهکارمیشماری؟ آن مرد میگوید: از شنیدن این سخن به هوش آمدم و به خطای خود پی بردم، عرض کردم ای مولای من! استغفار میکنم و از خدا آمرزش میطلبم، حضرت افزود: روزها چه گناهی دارد که شما آنها را شوم میدانید؟ در حالی که کیفر اعمال شما در این روزها دامانتان را گرفته است؟ شوم دانستن ایام برای تو فایدهای ندارد، آیا نمیدانی که خداوند ثواب و عقاب میدهد و جزای اعمال را در این سرا و سرای دیگر خواهد داد؛ سپس افزود: دیگر این عمل را تکرار مکن…
گفت: درود خدا برآن بزرگواران! من دیگر هیچ پاره ای از زمان را شوم نخواهم شمرد و در رفتار خودم نحس را دنبال خواهم کرد و آن وقتى است که خدای ناکرده کارى کنم که موجب خشم الاهى باشد و نهایتاً به عذاب بیانجامد. اما سیزده را دوست دارم که یادآور میلاد امیرمومنان علیه السلام و به نوعى یاد آور یاران امام عصر ارواحنا فداه است…
