جامعه معاصر به دلیل کثرت جمعیت، زندگی شهری، فاصله گرفتن از طبیعت ، فشردگی جمعیت، تقسیم کار شدید،
ماشینی شدن بیشتر فعالیت ها، تکاپوی روانی زیاد، زندگی در قفس آهنین بوروکراسی، در معرض هیجانات و شوک های مستمربودن، آلودگی محیط به انواع آسیب ها و انحرافات، کاهش ارتباطات اولیه، آپارتمان نشینی، و صدها عامل ریز و درشت دیگر، به شدت در معرض ملالت، فرسودگی و بحران های ذهنی روانی قرار دارد لذا وجود تفریح و سرگرمی به یکی از کانونی ترین نیازها و ضرورت های فردی و اجتماعی انسان امروزى تبدیل شده است.نیاز به تفریح و سرگرمی و پرکردن اوقات فراغت، اگر چه یک نیاز دیرپاست و عمری به درازای عمر بشر دارد، اما همواره در زمان هاى مختلف، أَشکال و صورت هاى گوناگون یافته و این نیاز را به یکی از جدی ترین دغدغه های اندیشمندان، برنامه ریزان و کارگزاران اجتماعی تبدیل کرده است. از جمله ویژگى هائى که تفریح و سرگرمى در جامعه معاصر را از نوع سنتى آن متمایز کرده ، ویژگى همگانی بودن، ارتباط پیوستاری با فعالیت ها و اشتغالات جدی، وابستگی به برنامه ریزی ها و سیاست گذاری های فرهنگی اجتماعی، هزینه بر بودن، تنوع بی حد و حصر، غلبه گونه های فردی بر أَشکال جمعی و هویت بخشی آن است.
یکى از کارکردهاى توسعه رسانه هاى جمعى به ویژه تلویزیون، پاسخ دهی به همین نیاز اساسی و محوری با تولید و پخش برنامه های متنوع و مفرّح با هدف پرکردن اوقات فراغت افراد، شکوفایی استعدادها، ارضا حس لذت جویی، تأمین نشاط و شادابی، رهانیدن موقت از فعالیت ها و دغدغه های فرساینده روزمره، مهارت افزایی، انتقال فرهنگ، و… است. از ابتدای ظهور رسانه های تصویری همواره کارکرد سرگرمی در جهت تأمین اهداف منظور، جزو برجسته ترین، مهم ترین، موثرترین و پر رونق ترین کارکردهای این رسانه ها به شمار آمده و حتی برخی اندیشمندان از موضعی افراطی، فلسفه وجودی این رسانه ها را به تأمین همین کارکرد محدود و منحصرکرده اند.پاسخگوئى به این نیاز وقتى بخواهد با دین محک بخورد این سوال را پیش مى آورد که چگونه می توان ضمن تبعیت از ارزش ها و هنجارهای دینی و ضرورت اقدام در جهت اشاعه، تقویت و تعمیق فرهنگ دینی، فرایند تولید و عرضه برنامه های سرگرم کننده متعارف را که اقتضائات رسانه ای خاص خود را دارد، را برنامه ریزى نمود و مثلاً یک تلویزیون یا سیما یا اینترنت دینى داشت؟
از آنجا که سرگرمی و تفریح، به عنوان یک نیاز یا خواسته غریـزی یـا یک ضرورت ناشی از جهان زیست اجتماعی انسان است، دین ، به صورت مشروط و مقید، نه تنها با آن مخالفتی ندارد کـه بـه اشکالی از آن نیز توصیه و ترغیب کرده است. سرگرمی حتی اگر مصداق “لهو” و “لعب” هم باشد، تنهـا مـواردی از آن که طبق معیارهای دینی ،”لهو حرام ” تشخیص داده شود، ممنوع خواهد بود. امام کاظم(ع)فرمود:” برای خودتان بهرهای از نعمتهای دنیا قرار دهید، بدین گونه که آنچه حلال باشد و خلاف مروت و اسراف هم نباشد، استفاده کنید، تا به واسطه این کار [رعایت حلال، انصاف، عدم اسراف] بر انجام دادن وظایف دینی موفق شوید، زیرا از ما نیست کسی که دنیایش را برای دینش ترک کند، یا دینـش را برای دنیا از دست بدهد!(تحف العقول/۴١٠). تفریح و سرگرمی در زندگی از چنان اهمیتی برخوردار است که دست یافتن به لذائذ مشروع در ردیف امور مربوط به معاش و معاد قرار گرفته و خاطر نشان شده است که مسلمان شایسته قسمتی از وقت خود را به جلب لذت های مباح اختصاص می دهد و موجبات بهجت و انبساط خود را فراهم می سازد و برای انجام وظایف دینی و دنیوی آماده می شود.
امام رضا(ع)فرمود: کوشش کنید اوقات روز شما چهار ساعت باشد: ساعتی برای عبادت و خلوت با خدا، ساعتی برای تأمین معاش، ساعتی برای آمیزش و مصاحبت برادران مورد اعتماد و کسانی که شما را به عیوبتان واقف می سازند و در باطن نسبت به شما خلوص و صفا دارند و ساعتی را به تفریحات و لذائذ خود اختصاص دهید و از مسرّت و نشاط ساعت تفریح نیروی انجام وظایف ساعات دیگر را تأمین نمایید(فقه الرضا/٣٣٧).با توجه به تنوع تفریحات و سرگرمى هاى رسانه ای،ورزشى،هنرى و تکنیکى و فناورى هاى اینترنتى، شاید بتوان این شاخص ها را برای تفریحات به ویژه در سده جدید، پیشنهاد نمود: عدم تناسب با مجالس لهو و لعب؛ عدم ایجاد غفلت؛ عدم طرب افراطى و مستانگى؛فایده مندى عقلائی؛ رعایت اعتدال و پرهیز از افراط؛عاری بودن از بدآموزی های فرهنگی، تربیتی واخلاقی. بـه هر حال، شکل مطلوب یک سرگرمی با معیارهای دینی آن است که عـلاوه بـر عقـل عـاطفی، عقـل شناختی و ادراکی را نیز درگیر سازد تا اینکه به هرحال ابزارى باشد برای نشاط داشتن در انجام فرائض دیگر چون عبادات و کسب و کار و خدمات عام المنفعه و فعالیت هاى اجتماعى مفید برای جامعه…
