همه توان خود را برای شکست رقیب به کار گرفته بودند.شایعه و تهمت و افترا و بهتان و تخریب و دروغ را مجاز می شمردند، چون طرف مقابل را از پیش در اذهان خود به غیر ارزشی بودن و عامل بیگانه شدن، ممهور نموده بیرون راندن او از صحنه را یک وظیفه الاهى برای خویش محسوب می کردند که بخاطر آن مأجور هم بودند! این سبک از رقابت، سابقه در احزاب اشتراکى و کمونیستى داشت که می گفتند “هدف وسیله را مباح می کند”! و البته اگر می خواستی سابقه را به عقب تر ببرى به دستگاه معاویه می رسیدى که برای تخریب امام متقیان امیر مومنان علی علیه السلام، دستور داده بود آن حضرت را در نماز ها و خطبه ها،لعن کنند تا مباد مردم به سوی او گرایش پیدا نمایند!
وقتی خدای بزرگ،آبروی مومنان را همسنگ خون آنان شمرده و از هر دروغ و افترا و بهتان و تخریب و غیبت مومنان به شدت نهى فرموده و آنها را گناه کبیره شمرده است. به چه مجوزی افراد برای رسیدن به یک مقام و موقعیت و شهرت و تمکن مالی به خود اجازه چنین اعمالى را می دهند و نام خود را هم مسلمان می نهند؟!حتى اگر مسلمان هم نبودیم به فرمایش سالار شهیدان ،آزادگى حکم می کرد از این اعمال شنیع در رقابت ها کناره گیریم.خود در رقابت های ریاست جمهوری شاهد بودم که جناح ها برای کسب آرای بیشتر چگونه به این گناه ها آلوده شدند و ابزار رایگان شیطان گشتند و از آخرت نهراسیدند و همه چیز خود را به ثمن بخس فروختند.حال چه کامروا گشتند و رئیس شدند و چه ناکام ماندند و به پست و موقعیت هم نرسیدند.این گونه رقابت ها را باید تقابل دو دیدگاه الاهى و شیطانى نامید…
پرسیده می شود رقابت مجاز و سالم چه ویژگى هائى دارد؟ اولاً براى رسیدن به هدف قصد تقرب الى الله کنندو نیت را الاهى نمایند؛ ثانیاً بجای تخریب رقیب، ویژگى ها و توانائى های خود را شرح دهند؛ثالثاً اگر رقیب را تواناتر از خود یافتند،میدان را به او واگذارند و خود خلاء دیگرى را پر کنند؛شیاطینى که به اسم تیم یا هوادار جریان تخریب را دامن می زنند از گرد خود برانند و اگر پیروز شدند از کنایه و سرزنش و شماتت رقیبان بپرهیزند و جانب تقوى را بگیرند و آنها را هم در اصلاح امور مردم به همکاری دعوت کنند و از توان آنها در ارتقای کشور استفاده نمایند…
اگر یک لحظه بیاندیشند آیا در حکومت مهدوی و در نظارت آن مولای دادگستر باشند، چنین با یکدیگر رقابت خواهند کرد؟ اصلاً فکر کنند برای امری رقابت می کنند که یا واجب و یا مستحب است و برای انجام هر واجب یا مستحب نباید مرتکب حرامی شوند.دیگر آنکه رقیب آنها ،همکیش ایشان است و همکیشان موظف اند با هم برادرانه سلوک کنند و برادران هرگز به تخریب هم قیام نکنند(انما المومنون إخوه)؛ و سه دیگر آنکه امامشان در هر صورت(چه غیبت و چه ظهور) امام و ناظر بر آنهاست و نامه اعمال به خدمت ایشان عرضه می شود،مباد سوء رفتار آنها در این رقابت ها، موجب ناخرسندى ایشان شود و گرد غم بر چهره مبارک شان نشاند…
