مى گفت:هرچه دارم مرهون رفاقت با رفقای خوب است و بیشتر ضربه هائى هم که خورده ام از رفیق نامناسب بوده است!گفتم :چه دو گانه جالبى ! رفیق صعودت مى دهد و رفیق به سقوطت می کشد،،بنگر چگونه رفیقى مى گزینى: تو اول بگو با کیان دوستى/ پس آنگه بگویم که تو کیستى.بر بلندا می برد دانای دوست/بر زمینت مى زند نادان دوست…انسانها ناگزیر از معاشرت و اختلاط با دوستانند و این معاشران اصنافى هستند که می توانند ارتقاء بخشنده باشند یا سقوط دهنده.گفت:کاش این تجربه را در ایام جوانى مى داشتم تا دست دوستى به نا اهلان ندهم و با پاکان بیشتر بجوشم.گفتم:اکنون را غنیمت شمار و تجربه خویش در اختیار دیگران گذار تا آئین رفاقت آموزند…
گفت: آنکه شایسته رفاقت باشد کیست؟ گفتم:بهترین رفیق خداست! گفت:خدا؟ گفتم:آرى خدا،مگر در دعا نخواندى: “یا شفیق یا رفیق…”،گفت کدام دعا:گفتم:دعای مشلول.گفت:با خدا چگونه مى شود رفاقت کرد؟گفتم:در خلوت با او درد دل گوئى و انس گیرى و نجوا کنى و کمک خواهى و شکر و سپاس گوئى و به مناجات نشینى و خوبى هایش شمرى و زیادت طلبى و از این همنشینى کام جوئى و از رفق و مدارا و لطفش لذت برى که بهترین رفیق است و مهربان و شفیق است و هر وقت اراده کنى به نزدش روى و با او خلوت کنى و هرچه گوئى ، شِنَود و حاجت دهد…
اما خداوند که خود بهترین رفیق است،بندگان را نیز دستور به رفق و مهربانى با یکدیگر داده است .رفیق آن است که دست رفیق گیرد و نخست به راه خدا رهنمون شود و دیگر ابواب معرفت بنوشاند و در ناملایمات ، دستگیرى کند و اگر جفا بیند،وفا و صفا نشان دهد و عیوب دوست در خلوت گوید و در مشکلات رهایت نکند و خشم و غضبت را فرو نشاند و روح امید در تو افزون کند و در غمها مونست شود و در شادى ها همراهت باشد که :دوست آن باشد که گیرد دست دوست/در پریشان حالى و درماندگى.ودر دعاها، فراموشش نکند و در هنگام غیبت و عدم حضور،نزد دیگران از او حمایت و دفاع کند و امانتدارش باشد و پس از مرگ، یادش کند و مغفرت خواهد و دعایش نماید…
در میان انسانها نیز بهترین رفیق ها ،امام مهربان توست که تو را از خودت بیشتر دوست دارد و بر هدایت تو حریص است و دعاگوی توست و اگر تو با او رفیق شوى و در رفاقتت صادق باشى و خدمت کنى و خواسته هایش را گردن نهى ،هیچ کمبودى نخواهى داشت.او همان حجت خداست و حضزت قائم علیه السلام که خداوند او را به وصف بهترین رفیق در قرآن ستوده است(حَسُنَ اولئک رفیقاً) و حقیقتاً آقا و کریم و بخشنده و هرچه خواهى با مرام است و هرگز رفیق را تنها نمى گزارد و بویژه در شرایط سخت همچون مصائب و احتضار و قبر و قیامت دستگیرى کند و کمترین خدمت تو را بالاترین پاداش دهد که اذعان کنى حُسن دوستى و آقائى و مودت و رفاقتش را…
