کمال انسان در رسیدن به علم و معرفت است:خود را بشناسد؛ پدیدآورنده خویش و جهان را بشناسد و بداند از کجا آمده و به کجا روان است.این شناخت ها که به مدد عقلانیت او بدست مى آید، از انسان یک آگاه واقعى مى سازد که او را به سوى سفیران الاهى رهنمون مى شود و با هدایت آن راهنمایان، به خضوع و خشوع نسبت به خالقش کشانده مى شود که معنایش همان عبودیت و بندگى است.این سیر کمال،گاهى با موانعى چون هواهاى نفسانى و اضلالات شیطانى روبرو مى شود و ناقص مى ماند یا به بیراهه مى رود.مجموع کارکرد عقل و راهنمایان الاهى مى تواند انسان را به آن کمال یعنى معرفت و عبودیت ،رهنمون شود.پیروزان در این سیر همان انسان های قدرشناس و شاکر و سپاسگزار الاهى هستند که به کمال رسیده اند اگر چه تعداد آنها کم باشد(و قلبل من عبادى الشکور)…
این اقلیت به کمال رسیده،در همه دوره های تاریخى بوده اند و بر اثر ستم هاى جائران و ظالمان ، تلخى ها و سختى هائى را تحمل نموده اند…اما خداوند نوید داده است که در واپسین دوره تاریخ،آن موانع توسط حجت برگزیده اش حضرت مهدى سلام الله علیه برطرف شود و زمینه کمال بدون این موانع که پیشاروى انسان بوده اند،فراهم شده و آنها بتوانند به راحتى و بدون تحمل سختى و مرارت و خوف،این مسیر کمال را طى نمایند و به آن آئینى که خدا برایشان پسندیده ، بگروند و هراس شان به امنیت تبدیل شده و جز خدا را نپرستند و نسبت به او هیچگونه شرک نورزند(ولیمکنن لهم دینهم الذى ارتضى لهم و لیبدلنهم من بعد خوفهم امناً یعبدوننى لا یشرکون بى شیئاً)…
طبیعى است وقتى موانع هدایت از بین برود همه انسانها به فطرت الاهى خود رو کنند و خداباور شوند و به شریعت اسلام در آیند.دیگر جائى نمى ماند که شهادت بر توحید و رسالت نبوى از آن بلند نشود.امام جعفر صادق (ع) فرمودند:”زمانی که حضرت قائم، قیام فرماید ، سرزمینی باقی نمی ماند مگر اینکه ندای شهادتین «لا اله الاالله و محمد رسول الله(صلی الله علیه و آله)» از آن برخواهد خواست( إِذَا قَامَ الْقَائِمُ لَا یَبْقَى أَرْضٌ إِلَّا نُودِیَ فِیهَا شَهَادَهُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ أَنَّ مُحَمَّداً رَسُولُ اللَّهِ ).دیگر کفر و مظاهر آن ،وجود نخواهد داشت و زمین به نور توحید الاهى تابناک خواهد شد(و أشرقت الارض بنور ربّها ).امام محمد باقر علیه السلام، در تفسیر این آیه که “خداوند زمین را بعداز مردنش دوباره زنده می نماید”،فرمودند :منظور آن است که خداوند بوسیله حضرت قائم (ع) زمین را بخاطر کفر و استکبار مردم،مرده است با توحید زنده مى نماید…
تصور کنید روزگارى را که حجت خدا،حضرت مهدى سلام الله علیه ظهور فرموده و همه جهان را با نور خویش منور کرده باشند و مردم از همه رسانه هاى روز، تفسیر نورانى قرآن و معارف مبدئى و معادى را از آن حضرت بشنوند در حالیکه عقول شان هم کامل شده و موانع هدایت هم مرتفع شده باشد،آیا جائى براى کفر و شرک باقى مى ماند؟ تأثیر کلام و سخن امام که با فطرت الاهى آنها سازگار است ،چنان در قلب ها تأثیر گذار خواهد بود که پرده اوهام و شکوک و شبهات را زائل نموده و با رضا و رغبت،موحّد شده و عبودیت خدا را خواهند گزید.براستى دیدن چنین جامعه توحیدى،آرزوى همه خداباوران منتظر است،پس دعا کنیم براى دیدارش: اللهم عجّل لولیّک الفرج…
