“من آخرین نفر از اوصیاء[جانشینان پیامبر(ص)] هستم ؛ و به وسیله ی من خداوند بلاها را از اهلبیت و شیعیانم دفع می کند”(انا خاتم الأوصیاء، وبی یدفع الله البلأ عن اهلی و شیعتی)…
پیامبر (ص)،رحمه للعالمین است ،تا وقتى او در میان أمت است،هر چقدر هم أمّت بخاطر گناهانشان ،مستوجب عذاب دنیوى باشند،خداوند برای آنها عذاب نخواهد فرستاد.این آیه قرآن است: تا وقتى تو در میان آنان هستى خدا ایشان را عذاب نخواهد نمود( وَما کانَ اللَّهُ لِیُعَذِّبَهُمْ وَأَنْتَ فِیهِمْ ).همچنین تا وقتى که أُمّت ،اهل توبه و استغفار باشند نیز عذاب نخواهند شد( وَما کانَ اللَّهُ مُعَذِّبَهُمْ وَهُمْ یَسْتَغْفِرُونَ )… بویژه اگر پیامبر هم برای آنها استغفار و طلب آمرزش نماید:”اگر آنها [با ارتکاب معاصى] به خود ظلم کردند و پیش تو آمدند و توبه و استغفار نمودند و تو نیز برای آنها استغفار نمودی،خدا را توبه پذیر و مهربان خواهند یافت(وَ لَو أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جَاءُوکَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّابًا رَحِیمًا).چنین است که حجت خدا ،چونان نیای بزرگوارش پیامبر اکرم تا وقتى در میان مردم است عامل دفع بلا و عذاب برای آنها خواهد بود…
امام علیه السلام،الگوی عبودیت و بندگی خداست؛او عابدترین انسان روی زمین است؛او با دعا و نیایش و مناجات و نماز،قرین و همراه است؛این انسان برین و حجت فرازین و پیشوای مومنین،وقتى دست به دعا بر مى دارد و از خدا برای شیعیان و اهل بیتش،دفع بلا مى خواهد،خدای بزرگ نیز که او را بیش از همه دوست مى دارد بر مبنای” أدعونى استجب لکم” دعاهایش را مستجاب و بلاها را از اهل و یارانش دور مى سازد،چونان که در مورد حفظ این سرزمین از گزند معاندان،به مرحوم نائینى(ره)فرمود:نگران نباش ،ما نمى گذاریم فرو بریزد،نگهش مى داریم…مباد از دعا غافل شویم که هرکس باید نشانه ای از مولایش داشته باشد و نشانه مولای ما،عبودیت و دعاست؛دعاست که به ما ارزش مى دهد؛ مگر خدا نفرمود:به آنان بگو شما نزد خدای من جایگاه و مکانتى ندارید اگر دعای شما نباشد(قل ما یعبؤ بکم ربی لولا دعائکم)!
اینکه ما خبر نداریم که بر اثر دعاها و الطاف امام عصر ارواحنا فداه،چه بلاهائى هر روز از سر ما دور مى شود، دلیل این نیست که امام به ما توجه ندارد و در کار حفظ ما نیست؛نه، اینگونه نیست؛ بى خبری ما، نشان این نیست که آن بزرگوار در کار دفع بلایا از ما نیست.گاهى ممکن است با خبر شویم ولى اغلب مطلع نمى شویم.آیا شوخى است اقلیتى به نام شیعه در طول تاریخ هزار و چهارصد ساله با وجود دشمنان غدّار و بى رحم و خونریز و سفّاک از یزید تا داعش،محفوظ مانده است و هر روز نیز بر عظمتش افزوده مى شود؟ این ها نشان الطاف و دعاهای حجج الاهى و صاحب الزمان سلام الله علیه نیست؟ دشمنان مکتب اهل البیت اراده داشتند و دارند که احدى از شیعیان را باقى نگذارند و ریشه تشیع را از بنیان برکنند؛ ولى آیا توانستند به هدف خود برسند؟ هرگز!
انصاف نیست از صاحب خود که ما را اینگونه حفظ فرموده و حفظ مى کند،غافل باشیم! او و دعاهایش؛او و نیازهایش؛او و نمازها و قنوت ها و رکوع ها و سجودهایش؛ او و عبادت های دوازده قرنه اش؛پشتوانه عظیم حفظ ما از بلایاى بنیان برافکن است که در طول این سالیان و قرن ها ما را محفوظ داشته است؛البته کسانى در این مسیر به فیض شهادت رسیده و به جایگاه والا رسیده اند اما مذهب حقّه و اهلش به برکت وجود امام علیه السلام زنده است و هر روز بر تعدادش افزوده مى شود.بسیاری از گروه ها و نحله ها با یک یورش در تاریکخانه تاریخ گم شده اند اما تشیع با وجود هجمه های هر روزه معاندان و مخالفان خونریز که هر روز شاهد کشتارهای بیرحمانه آنان هستیم، برقرار و محفوظ مانده است.انصاف نیست از صاحبمان غافل باشیم و او را سپاس نگوئیم…
