این دعا، که به نوشته کفعمى در مصباح از ناحیه امام عصر ارواحنا فداه صادر شده ،جامع همه درخواست هائى است که برای حیات طیبه یک انسان لازم است؛ شامل آنچه که متعلق به مقام اشرف نفس یعنى افعال درونى چون نیت و اخلاص و معرفت است و آنچه که به رفتار اعضاء و جوارح انسان چون قلب و زبان و بطن و دست و چشم و گوش مربوط است و نیز آنچه که موجب کمال اقشار مختلف اجتماعى همچون عالمان و دانشجویان و سالمندان و جوانان و بیماران و بانوان و توانگران و مستمندان و مجاهدان و اسیران و درگذشتگان و حاکمان و شهروندان و حج گزاران مى شود، تمامى در این دعای مختصر،مورد توجه قرار گرفته است.با هم دعا را مى خوانیم:
اللَّهُمَّ ارْزُقْنَا تَوْفِیقَ الطَّاعَهِ وَ بُعْدَ الْمَعْصِیَهِ وَ صِدْقَ النِّیَّهِ وَ عِرْفَانَ الْحُرْمَهِ وَ أَکْرِمْنَا بِالهُدَى وَ الاسْتِقَامَهِ وَ سَدِّدْ أَلْسِنَتَنَا بِالصَّوَابِ وَ الْحِکْمَهِ وَ امْلَأْ قُلُوبَنَا بِالْعِلْمِ وَ الْمَعْرِفَهِ وَ طَهِّرْ بُطُونَنَا مِنَ الْحَرَامِ وَ الشُّبْهَهِ وَ اکْفُفْ أَیْدِیَنَا عَنِ الظُّلْمِ وَ السِّرْقَهِ وَ اغْضُضْ أَبْصَارَنَا عَنِ الْفُجُورِ وَ الْخِیَانَهِ وَ اسْدُدْ أَسْمَاعَنَا عَنِ اللَّغْوِ وَ الْغِیبَهِ وَ تَفَضَّلْ عَلَى عُلَمَائِنَا بِالزُّهْدِ وَ النَّصِیحَهِ وَ عَلَى الْمُتَعَلِّمِینَ بِالْجُهْدِ وَ الرَّغْبَهِ وَ عَلَى الْمُسْتَمِعِینَ بِالاتِّبَاعِ وَ الْمَوْعِظَهِ وَ عَلَى مَرْضَى الْمُسْلِمِینَ بِالشِّفَاءِ وَ الرَّاحَهِ وَ عَلَى مَوْتَاهُمْ بِالرَّأْفَهِ وَ الرَّحْمَهِ،وَ عَلَى مَشَایِخِنَا بِالْوَقَارِ وَ السَّکِینَهِ وَ عَلَى الشَّبَابِ بِالْإِنَابَهِ وَ التَّوْبَهِ وَ عَلَى النِّسَاءِ بِالْحَیَاءِ وَ الْعِفَّهِ وَ عَلَى الْأَغْنِیَاءِ بِالتَّوَاضُعِ وَ السَّعَهِ وَ عَلَى الْفُقَرَاءِ بِالصَّبْرِ وَ الْقَنَاعَهِ وَ عَلَى الْغُزَاهِ بِالنَّصْرِ وَ الْغَلَبَهِ وَ عَلَى الْأُسَرَاءِ بِالْخَلاصِ وَ الرَّاحَهِ وَ عَلَى الْأُمَرَاءِ بِالْعَدْلِ وَ الشَّفَقَهِ وَ عَلَى الرَّعِیَّهِ بِالْإِنْصَافِ وَ حُسْنِ السِّیرَهِ وَ بَارِکْ لِلْحُجَّاجِ وَ الزُّوَّارِ فِی الزَّادِ وَ النَّفَقَهِ وَ اقْضِ مَا أَوْجَبْتَ عَلَیْهِمْ مِنَ الْحَجِّ وَ الْعُمْرَهِ بِفَضْلِکَ وَ رَحْمَتِکَ یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ
خدایا، توفیق طاعت و بندگى، و دورى از نافرمانى، و صدق نیت و شناخت واجبات را روزى ما بدار و ما را به هدایت و پایدارى گرامى دار، و زبانمان را به راستگویى و حکمت استوار ساز، و دل هایمان را از دانش و بینش پر کن، و شکم هایمان را از حرام و شبهه پاک فرما، و دستانمان را از ستم و دزدى بازدار و دیدگانمان را از ناپاکى و خیانت فرو بند، و گوش هایمان را از شنیدن بیهوده و غیبت ببند، و بر دانشمندان مان زهد و خیرخواهى و بر دانش آموزان تلاش و شوق، و بر شنوندگان پیروى و پندآموزى، و بر بیماران شفا و آرامش، و بر مردگان مهر و رحمت، و بر پیران متانت و آرامش، و بر جوانان بازگشت و توبه و بر زنان حیا و پاکدامنى و بر ثروتمندان فروتنى و گشاده دستى، بر تنگدستان شکیبایی و قناعت، و بر جنگجویان نصر و پیروزى، و بر اسیران آزادى و راحتى، و بر حاکمان دادگسترى و دلسوزى، و بر زیردستان انصاف و خوش رفتارى تفضّل فرما، و حاجیان و زیارت کنندگان را در زاد و خرجى برکت ده، و آنچه را بر ایشان از حج و عمره واجب کردى توفیق اتمام ،عنایت کن به فضل و رحمتت اى مهربان ترین مهربانان.
توفیق،در فرهنگ معارفى ما به معنای معاونت و یاری و رفع موانع و امداد بر انجام یا ترک فعل است.بر این مبنا تمامى کارهای نیک و طاعات و عبادات ما و یا اجتناب ما از معاصى و ترک محرمات ،با امداد و توفیق الاهى صورت مى پذیرد.اگر امداد الاهى نباشد ما به انجام هیچیک از این اعمال موفق نمى شویم. این است که دائماً باید طلب توفیق کنیم و بخوانیم:اللهم وفقنا لما تحب و ترضى . نقطه مقابل توفیق،خذلان است.خذلان یعنى رها کردن و به حال خود واگذاشتن است.گاهى بر اثر اصرار بر معاصى ،افراد ،مخذول مى شوند.یعنى از معاونت و یاری خدا محروم مى گردند و بیشتر در مرداب خود ساخته فرو مى روند.باید از خذلان و وانهادگى بهراسیم و کاری نکنیم که ما را رها کند بلکه از او بخواهیم حتى یک چشم بر هم زدن ما را به خودمان وانگذارد( و لا تکلنا الى انفسنا طرفه عینٍ ابداًً)…
