باکسى صحبت مى کردم که اصرار داشت امامت را از قرآن برایش اثبات کنم.نخست آیه ابلاغ را برایش خواندم که در سال دهم پس از بازگشت از فریضه حج در راه مدینه،فرود آمد و به رویداد جاودانه غدیر انجامید.گفت:همین؟ گفتم:دیگر آیه ولایت است که بطور رسمى ولایت على علیه السلام را(با نشانى کسی که در حالت رکوع انفاق مى کند) چون ولایت خدا و رسول معرفى مى نماید:”ولیّ و سرپرست شما تنها خداست و پیامبر او، و آنها که ایمان آورده اند و نماز را به پا می دارند و در حال رکوع زکات می پردازند(إِنَّمَا وَلِیُّکُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِینَ آمَنُوا الَّذِینَ یُقِیمُونَ الصَّلَاهَ وَیُؤْتُونَ الزَّکَاهَ وَهُمْ رَاکِعُونَ)بسیاری از مفسران چون سیوطى و واحدى و زمخشرى و فخر رازى و طبرى و انبوهى از محدثان گفته اند که این آیه در شأن علی علیه السلام هنگامى که در حال رکوع نماز بود که مستمندى تقاضای کمک کرد و آن حضرت انگشترش را به او صدقه داد، نازل شده است که علامه امینی در کتاب الغدیر، نزول این آیه درباره حضرت علی را با روایاتی از حدود بیست کتاب معتبر از کتاب های اهل سنت، با ذکر دقیق مدارک و منابع آن، نقل کرده است…
گفت:دیگر بگو.گفتم: دیگر آیه “اولى الامر” است:”ای کسانی که ایمان آورده اید اطاعت کنید خدا را و اطاعت کنید رسول خدا (ص) و “اولی الامر از خودتان” را(یَاأَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا أَطِیعُوا اللَّهَ وَأَطِیعُوا الرَّسُولَ وَأُوْلِی الْأَمْرِ مِنْکُمْ).محدثان و مفسران بسیارى چون حسکانى و ابوحیان اندلسى و ابن مومن شیرازى و دیگران به نقل از ابن عباس گفته اند آیه “اولی الامر” درباره حضرت علی و ائمه اهل بیت علیهم السلام نازل شده است زیرا کسى که اطاعت از او همپای اطاعت از خدا و پیامبر نهاده شده باید در رتبه عصمت باشد و اهل البیت به تصریح قرآن از هر رجس و پلیدى ،پاک قرار داده شده اند و هرگز نمى توان عقلاً پذیرفت که حاکمان خطاکار و ستمگر و فاسدبشرى مشمول این آیه و مصداق اولى الامر دانسته شوند و اطاعت از آنان واجب باشد. مدارک بسیار این احادیث را در کتب بسیارى چون الغدیر و احقاق الحق و عبقات الانوار و المراجعات و همانند آنها مى توان دید…
گفت باز هم آیه دیگرى هست؟ گفتم آیه دیگر آیه هادى است:”همانا تنها تو -اى پیامبر-بیم دهنده هستى و برای هر گروهی هدایت کننده ای است(انما انت منذر و لکل قوم هادٍ).مفسران فریقین از جمله فخر رازى مفسر نامدار اهل سنت گفته اند: انذار کننده (منذر)،پیامبر(ص)است و هدایت کننده علی (ع) است؛ و از ابن عباس نقل کرده اند که گفت: پیامبر (ص) دست مبارکش را بر سینه خود گذاشت و فرمود «انا المنذر» (من بیم دهنده هستم)، و سپس اشاره به شانه علی (ع) کرد و فرمود: اى على! تو هدایت کننده ای و به وسیله تو بعد از من هدایت شوندگان هدایت می شوند( و أنت الهادی یا علی! بک یهتدی المهتدون من بعدی).سیوطى در تفسیر “الدر المنثور” که از معروف ترین تفاسیر اهل سنت است، روایات متعددی در تفسیر این آیه از پیامبر اکرم (ص) نقل می کند که: «پیامبر اکرم (ص) در موقعی که این آیه نازل شد دست خود را به سینه مبارکشان گذاشتند و فرمودند: من بیم دهنده هستم و آن گاه به شانه حضرت علی (ع) اشاره کرده و فرمودند هادی تویی ای علی …
گفت :بازهم آیاتى هست؟گفتم بسیار! اگر بخواهى تا ده ها آیه دیگر را برایت بخوانم و توضیح دهم.آیاتى همچون آیه انذار( و أنذر عشیرتک الاقربین) مربوط به روز آغاز دعوت عمومى پیامبر و نیز آیه ابتلاى ابراهیم که موضوع نصب ابراهیم به مقام امامت است(وَ إِذِ ابْتَلىَ إِبْرَاهِمَ رَبُّهُ بِکلَمَاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قَالَ إِنىِّ جَاعِلُکَ لِلنَّاسِ إِمَامًا قَالَ وَ مِن ذُرِّیَّتىِ قَالَ لَا یَنَالُ عَهْدِى الظَّالِمِینَ) و آیه هدایت ائمه(وَ جَعَلْنَاهُمْ أَئمَّهً یَهْدُونَ بِأَمْرِنَا وَ أَوْحَیْنَا إِلَیْهِمْ فِعْلَ الْخَیرْاتِ) و آیه “مودّت قربىٰ” که به عنوان اجر رسالت شمرده شده است(قل لا اسئلکم علیه اجراً الا الموده فی القربی)و بسیارى دیگر از آیات که در مجموعه هاى گرانسنگى چون کتب نامبرده و نیز غایه المرام و…گرد آمده است.این آیات نشانگر آن است که امام باید از جانب خدا منصوب شود و در آنها جعل امامت به خدا نسبت داده شده زیرا او مى داند عهد و پیمانش را به چه کسى بسپارد.این است فلسفۀ انتصاب امامان نور از ناحیۀ خدا براى هدایت و رهبری جامعۀ بشری…
