“همان که هستی داد،همان که مادر داد،همان که غذا داد،همان که زیبائى داد،همان که چشم داد،همان که عقل داد،همان که قلب داد،همان که امید داد،همان که سلامتى داد،توان داد،صبر داد و هزاران دهش دیگر که زبان از شمردنش در می ماند…دوستش دارم که بی منت داد،دوستش دارم که مرا بیش از همه دوست دارد،دوستش دارم که فراموشم نکرده و نمى کند،دوستش دارم که مونس تنهائى من است ،شفیق است،رفیق است،انیس است،کریم است،رحیم است.همان که خطاها را مى بخشد،از گناهان درمی گذرد،توفیق عبادت می دهد،راهنما مى فرستد…”
آنقدر گفت و گفت و نعمت هایش برشمرد که یکباره اشک بر چشمانش نشست و منقلب شد و امواج الطاف الاهى قلبش را طوفانى کرد و ادامه داد: “تو مهر ورزیدی و من عصیان؛ تو لطف کردی و من کفران؛ منم آن عبد حقیر و تو خدای سبحان…”
“او از عالم ذر با من طرح آشنایی ریخته و خود را به من شناسانده بود،فطرتم به معرفت او مفطور بود اگرچه وقتى به این دنیا آمدم فراموشش کردم،اما هشدار ها و تذکارهای سفیران او مرا از فراموشی بیرون آورد و تذکرات آنان هشیارم کرد و فطرت،کار خودش را کرد و متذکرم ساخت.وجدانم گواهى داد که آویخته و وابسته و دلبسته اویم.یادآوری نعمت هایش،الطافش ،إنعامش، احسانش،إکرامش،متوجهم ساخت که قیوم دارم،نگهدارنده دارم،محوّل و مقدّر و مدّبر دارم که دائم در قبضه اویم و در پنجه تقدیر اویم،از اویم و به سوی اویم .مختارم کرده است پس نه تفویض است و نه جبر؛ قادرم اما به حول و قوّه او ؛ مالکم اما به املکیت او؛ فاعلم اما نه خارج از سلطنت او ؛با اختیاری که او عنایت فرموده مسئول فعل خویشم و اوست مالک روز جزا…”
بسیار ناسپاسم اگر فراموشش کنم،کفران کنم؛عصیان کنم . نه رسم وفاست بلکه جفاست اگر از فرمانش سرپیچم و رو به سوی دیگرى کنم و حاجت به دیگری برم و به جانب دیگر روم و رها کنم ولیّ نعمت و خالق و رازق و منعم خویش را…سزاست رسم وفا پویم و راه صفا جویم و در همه حال ثنایش گویم که اوست قدیر وعظیم و کریم و رحیم..
بیانم در مدحش قاصر است و زبانم از وصفش الکن.او خود توسط سفیرانش ،زبانم را به دعا گشوده است تا با کمیل و مشلول و افتتاح و عرفه و عدیله و جوشن و خمس عشر و…به آستانش روم و با او به مناجات پردازم.هم به مهمانى دعوت کرد ، هم پای رفتن داد و هم همسخنى آموخت .هم زبانم به دعا گشود و هم از سر لطف دعایم اجابت نمود.معلمم را در مسیر عبودیت ،ولیّ خویش حضرت صاحب الزمان علیه السلام قرار داد که عارف ترین و عابدترین انسان در طول این دوازده قرن است و نیایش های او چون افتتاح راهنماى نیایش و عبودیت و دعا و مناجات …
