انسان در درون خود با دو دعوت روبروست:فرشته اى از جانب خداى رحمان او را به کار نیک مى خواند و دیگرى شیطان است که او را به تباهى و فساد دعوت مى نماید.وقتی انسان از خود مراقبت نکند گرفتار تیرهای شیطان میشود؛ شیطان با یک سیاست گام به گام و تدریجی وارد عمل می شود و به مرور انسان را از انسانیت و از حصن الهی دور می سازد و فرصت بازگشت و توبه را هم از او مى گیرد و کم کم به جایی می رسد که به بازوی توانمندی برای شیطان مبدل میشود که در چهره انسان به یک شیطان تبدیل شده است و مثلاً عامل دو جنک جهانى اول و دوم در قرن گذشته مى شود که بیش از پنجاه ملیون انسان را مى کشد یا به بمباران اتمى و جنگ های مستقیم یا نیابتى یا آلودگى محیط زیست دست مى زند و از مرگ انسان ها و تخریب جهان لذت مى برد.اگرچه شیطان برای فریب انسان همواره در حالت آماده باش است اما تا انسان نخواهد او امکان جولان ندارد.نباید گذاشت درون انسان میدان جولان شیطان شود؛ کار بزرگ دین و سفیران معنویت، هشدار به انسان از اسارت شیطان ست…
نشانه جولان شیطان در نفس انسان چیست؟ کابینه شیطان، از دروغ و خشم و یأس و سوءظن و عداوت و گناه و فساد و…تشکیل شده است و هرکدام از آنها مى تواند انسان را نابود سازد مگر آنکه بازگردد و مسیر خود را عوض کند. یاد خدا و پناهندگی به او بهترین راهکار رهایی از دام هاى شیطان است، چون هیچ زمان و زمینی خالی از حضور خدا نیست. هیچ زبانی هم نباید ساکت و خاموش از یاد خدا باشد؛ زیرا نیاز بشر دائمی است و بهترین عامل رفع نیاز، یاد خدای بی نیازی است که همواره درصدد رفع حاجت نیازمندان است؛از این رو، اگر در زمان یا مکان یا با زبانی از این فرصت استفاده نشد جز حسرت محصولی نخواهد داشت.اندیشیدن به مرگ نیز انسان را تا اندازه ای از گناه و فساد و دنیاگزینى که ابزار مهم شیطان است دور می دارد زیرا پایان کار خود را مى بیند لذا به هر کار پلید و پلشتى تن نمى دهد و به فکر ارسال توشه براى سرای دیگر مى افتد تا دستش خالى نباشد.
نباید پنداشت که شیطان، شریک و رقیب خداست.او تنها دعوتگر است که در یک چارچوبى مى تواند انسان ها را به سوى اعمالى فرابخواند.”سلطه او تنها بر کسانی است که نفوذ او را برخود می پذیرند و او را شریک خداوند می پندارند”(نحل/١٠٠)؛ تا وقتی که انسان فریب او را نپذیرد و با یاد خدا درون خود را از غوغا و آشوب شیطان آرام نگهدارد، هیچ راه نفوذ و سلطه ای برای شیطان وجود نخواهد داشت. در این شرایط اگر شیاطین گروه گروه نیز به او هجوم آورند، هیچ کاری از پیش نخواهند برد:”کسانی که پرهیزکارند، اگر گروهی از شیاطین به آنها دست یابند، خداوند را یاد کرده، پس در آن هنگام بینا می شوند”(اعراف/٢٠١).”هنگامی که به فرشتگان گفتیم بر آدم سجده کنید، سجده کردند غیر از ابلیس که گفت: آیا بر کسی سجده کنم که از خاک آفریده ای؟ و گفت به من نشان بده، او کیست که بر من بزرگ داشتی؟ اگر تا قیامت به من فرصت دهی، فرزندان او را به افسار می کشم، غیر از گروه اندکی. خداوند فرمود: برو، پس هر کس از تو پیروی کند دوزخ جزای اوست، جزایی فراوان. هر کس را توانستی با صدایت برانگیز و با سواره و پیاده ات بر آنها بتاز و در ثروث و فرزندان شریک آنها شو و به آنها وعده بده؛ بی تردید شیطان وعده ای غیر از فریب نمی دهد. و تو ای شیطان! بدان که بر بندگانم هیچ تسلطی نداری!(إسراء/۶١-۶۵)
آیا سده نو، بیشتر از پیش محل جولان شیطان خواهد بود؟ سوگمندانه باید گفت:آرى! چرا؟ چون ابزارهائى چون رسانه و اینترنت و تنوع دست آویزهای دنیاگرائى و فساد،برای شیطان دسترسى بسیار عجیبی برای نفوذ در روح انسان ها فراهم آورده که در هیچ زمانى به این فراوانى و آسانى فراهم نبوده است.از طریق همین گوشی هاى همراه ، هزاران شیطان آماده ورود به سرای درون و روح او هستند و کافى است با مختصر غفلت او وارد شوند و او را به امورى دعوت نمایند یا امکاناتى را در دسترسش قرار دهند که درونش محل جولان شیاطین شود. هیچ زمانى این قدر کشتن و تخریب آسان نبوده است؛مى توان با فشار دادن یک دکمه یا یک کلیک، هزاران انسان را به خاک و خون کشید و کشور آبادى را به خرابه تبدیل نمود.در هیچ زمانى به اندازه امروز،دلارهای نفتى در دسترس نبود تا عامل هزاران فساد و تباهى شود؛ در هیچ زمانى این مقدار قدرت و ثروت در اختیار مستکبران و فاسدان نبود…پس در سده نو برای شیاطین فرصت های بیشترى هست چنانکه براى دعوتگران به پاکى نیز فرصت های بیشترى براى دعوت فراهم است و چون دعوت آنها با فطرت انسانى منطبق است بیشتر مى توانند در درون آنها تأثیرگذار باشند…
