گفت:چه چیز عجیبی است این مال دنیا؟! گفتم : چطور؟ گفت :اگر داشته باشی در خطرى و اگر هم نداشته باشى باز هم در خطرى ! و توضیح داد:ثروت و دارائى،موجب توانمندی و غنای انسان مى شود و به فرموده قرآن این غنا ممکن است موجب طغیان او در برابر خدا بشود(إن الانسان لیطغى أن رآه استغنى).اگر هم از ثروت هیچ بهره اى نداشته باشد ،فقیر نام مى گیرد و فقر هم از موجبات کفر است(کاد الفقر ان یکون کفراً).گفتم:یعنى اصلاً نباید دنبال مال دنیا رفت؟ گفت: چرا،ولى در حدّ کفاف که زندگى بگذرد و از فقر فاصله بگیرى و نیازمند و سربار دیگران نباشى، اما بیش از آن وقتى خوب است که تو را مغرور نکند و از آن در راه درست بهره بگیرى چنانچه مادر ما یعنى أم المومنین خدیجه سلام الله علیها همه ثروتش را به پای دیانتش ریخت تا پایه های آئین الاهى استوار شد…
گفتم:کسب ثروت هم خطر دارد؟گفت:بسیار! بسیاری برای رسیدن به ثروت، به راه حرام مى غلطند.انسان محبت عجیبى به جمع مال دارد(و تحبون المال حُبّاً جَمّاً )و آفات کسب ثروت بسیار است که از جمله آنهاست آلودگى به ربا تا دخالت در حق الناس یا افتادن به انواع کسب های نامشروع و حرام .یکى از بهترین ثروت های مشروع که بدون زحمت هم بدست مى آید،ارث و میراث است و گرنه کسب ثروت از طریق حلال،آسان نیست اما اگر اینگونه یعنى از راه حلال هم بدست آمد،باید سهمى از آن را به دیگران داد تا حفره های جامعه که بر اثر فقر ایجاد شده ،پر شود و خلاصه ، زکات آن مال را باید داد که زکات مال ،بخشش و احسان و انفاق است چنانکه زکات ثروت معنوی یعنى علم را هم باید داد که آن نشر و بخشش و آموختن علم به دیگران است…
گفتم:اشاره ای به ثروت معنوى کردی،بیشتر توضیح ده.گفت:ندیده ای که کسانى وقتى چند کلمه از اصطلاحات و مطالب علمى یاد مى گیرند،به فخر فروشی مى افتند و باصطلاح دیگر کسى را تحویل نمى گیرند و خود را تافته ای جدابافته محسوب مى کنند؟! گفتم :چرا دیده ام .خیلى هم ممسک هستند و حاضر نیستند آنچه مى دانند را به دیگران بیاموزنددر حالیکه در حدیث داریم هر چیزی با بخشیدن ،کم مى شود بجز علم که با بخشیدن،توسعه مى یابد.گفت:آرى چنین است.گفتم:کسب این ثروت معنوى مثل ثروت مادى،هم آدابى دارد.گفت آرى،نباید علم و معرفت دینى را از نا اهلان بگیرى که فرموده اند:کسب دانش و معارف دینى از غیر اهل البیت(ع)بمنزله انکار آنهاست…
گفتم:بفرمایید بهترین محل مصرف ثروت چیست؟ گفت :جائی که چند برابر آن پاداش بگیرى چنانکه مثلاً خداوند در قرآن پاداش ده برابری برای قرض الحسنه معین فرموده است.وقتى ثروت در راه معرفى و تبلیغ نام و یاد و راه بهترین خلق خدا یعنى خلیفه الله خرج شود پاداشش بیشمار است.زیرا اگر کسی با امام آشنا شود ،هدایت یافته و ارزش هدایت یک انسان از هرچه خورشید برآن مى تابد،بیشتر است.امروز اگر حضرت خدیجه (س) زنده بود همه ثروتش را در راه معرفى فرزندش صاحب الزمان (ع)مى ریخت تا مهدویت در سراسر جهان نهادینه شود.ثروتمندان باید به أُم المومنین اقتدا کنند و مال و دارائى خویش را در بهترین موضوع صرف نمایند تا موجبات هدایت مردم شود…
