در میان امواج دست و پا مى زد؛دیگر امیدى به زنده ماندن نداشت؛ توانش هم تحلیل رفته بود، هر طرفش آب بود و داشت غرق می شد،ناگهان چشمان بى رمقش،طنابى را دید،بلافاصله آن را گرفت و به زحمت خود را به طرف بالای طناب کشید تا توانست خود را به سطح آب برساند و یک بار دیگر آسمان آبى را ببیند…آری،او بطور معجزه آسائى نجات یافته بود ؛طناب از درون یک قایق نجات بود که آنجا گشت مى زد؛ وقتى دوباره خورشید را دید، انگار یکى به قلبش الهام کرد در دریای زندگى نیز هر وقت در امواج فتنه ها و طوفان حوادث درمانده شدی یک طناب نجات هست که به آن چنگ زنى و نجات یابى .کسى که نامش امام است،او همان طناب الاهى و سفینه نجات است که باید آن را محکم بگیرى؛ او همان حبل و ریسمان الاهى است که گفتند:”واعتصموا بحبل الله”؛ او همان “عروه الوثقى”یعنى ریسمان و دستگیره محکم است که گفتند باید به او متمسّک شوى( و من استمسک بالعروه الوثقى لا انفصام لها)…
اعتصام و تمسک ،دو واژه قرآنى هستند که به معنای آویختن و چنگ زدن و پیوند گرفتن است.چه کسانى شایستگى این را دارند که مردم اگر با آنها پیوند گیرند و از ایشان کمک بخواهند،به سعادتش مى رسانند؟ این حبل الاهى و دستگیره محکم(عروه الوثقى) همان اولى الامرند که اطاعتشان چون اطاعت خدا و رسول،واجب است؛یعنى همان امامان که پیوند گرفتن با آنها تنها راه نجات در بحران های زندگى است.مکانیزم این اعتصام و تمسک هم مراجعه حقیقی به ایشان است هم از نظر هدایت های علمى و هم از جهت تقرب به خدا و هم از جنبه رهائى از بن بست ها و مشکلات زندگى.این ریسمان و دستگیره نجات اگر به کار نمى آمد که خدا معین نمى فرمود.نیاز همه ماست که هماره در معرض طوفان ها و گردآب ها و غرقاب های گوناگون در طول زندگى هستیم…
مى گویند: چرا به خود خدا متوسل و متمسک نشویم؟ مى گوئیم:توسل و تمسک به آل الله،عین توسل و تمسک به خداست؛زیرا خود خدا این وسیله ها را معین فرموده تا نردبان عروج ما باشند.خود خدا مى توانست ما را مستقیماً هدایت کند ولى رسول و امام فرستاد که از جنس خود مایند و ما راحت تر با آنها ارتباط برقرار کرده و پیوند مى گیریم.آنها همان حبل المتینى هستند که ما را تا ملکوت قرب خدا بالا مى برند؛آنها پل ارتباط خالق و مخلوقند؛آنها ترجمان وحى معبودند؛ آنها حبل الله اند؛آنها از همه وجود خود مایه گذاشته اند تا ما را به سعادت حقیقى برسانند..
مى گوئى:کى و کجا و چگونه به آنها متوسل و متمسک شویم؟ مى گوئیم:همیشه و همه جا و با ساده ترین روش ها: در خلوت خود،صمیمانه با آنها صحبت کردن،دردل نمودن ، راز نهان گفتن و کمک خواستن و سپس نگریستن به سخن و پیام آنان و آن را الگو ساختن و در آخر،از آنها جدا نشدن و پیوند را نبریدن…امامان همگى حبل الله اند و توسل و تمسک به هرکدام،ابزار نجات است اما امام هر زمان،به اهل آن زمان نزدیک تر و دستگیرتر است زیرا مردم آن عصر،رعیت اویند و او مسئول مستقیم آنان است و متعهد هدایت و نجات آنان که او صاحب الزمان است…
