امام عصر(ع) و پدرانش، خورشیدها و انوار الاهى هستند که آفرینش را روشن و تابناک مى کنند.یکى زیبا ترین تعبیرها از نور بودن امام،عبارتى است که در مورد صاحب الزمان سلام الله علیه،در دعاى شب نیمه شعبان آمده است؛ خطاب به آن حضرت و میلاد و برنامه هایش مى خوانیم:”نور درخشانت، و پرتو فروزانت، و نشانه روشنت در شب تاریک، آن غایب پوشیده از نظر، که عظیم بوده ولادتش، و شریف است اصل و نسبش؛ فرشتگان گواه اویند، و خدا یاور و تأیید کننده اش ؛ آنگاه که وعده ظهورش در رسد و فرشتگان مددکاران اویند، شمشیر خداست که کند نشود، و نور حق است که خاوش نگردد، و با بردبارى است که کارى بی منطق انجام ندهند، مدار روزگار است…”(.نُورُکَ المُتَأَلِّقُ وَضِیاؤُکَ المُشْرِقُ وَالعَلَمُ النُّورُ فِی طَخْیاء الدَیْجُورِ، الغائِبُ المَسْتُورُ جَلَّ مَوْلِدُهُ وَکَرُمَ مَحْتِدُهُ وَالمَلائِکَهُ شُهَّدُهُ وَالله ناصِرُهُ وَمُؤَیِّدُهُ إذا آنَ مِیعادُهُ وَالمَلائِکَهُ أَمْدادُهُ، سَیْفُ الله الَّذِی لایَنْبُو وَنُورُهُ الَّذِی لا یَخْبُو وَذُو الحِلْمِ الَّذِی لایَصْبُو مَدارُ الدَّهْرِ…)چه فرخنده میلادى که این گونه آن را ستوده اند…
ما، یک نیمه شعبان مى شنویم اما از عظمتش بى خبریم. انبیاء و اولیاء پیش از تولدش، سر برآستان این شب سائیده اند و شب زنده دارى کرده اند: گر نخوانى نام شاه دادرس/کى رسد دستت به آن فریاد رس؟ تا نکوبی خانه اهل کرم/کى شوی محرم بر آن اهل حرم؟ /کى خورد نامت در آن دفتر رقم؟…مى شود تو خاموش بنشینى و از نشاط و شور و برکات این شب خود را محروم سازى. بیا و بنگر شور فرشتگان را در میلادش؛ حماسه شادى را در منتظرانش؛ نورباران طاق نصرت ها را در زادروزش؛ سرود مادحان را در مدح صفاتش؛ گلباران مشتاقان را بر کوچه ها و خیابان ها و میادین به پاس قدومش.آرى نیمه شعبان است؛اگر محروم بمانى، زیان دیده اى! بیا و به جمع مشتاقانش بپیوند و ارادتت را به جنابش نشان ده، پرواز کن در میدان خدمتش، شیرین کن کام همشهریانت را به شربتى و بخوان از او حدیثى و منور کن جان ها را به یادش و پرکن فضاى مجازى را از پیام ها و تراکت هاى تبریک میلادش و نوید ده آمدنش را برای امیدوارانش…
مى شود کسی طالب پیوند با امام باشد و نیمه شعبان، زادروز میلادش را تکریم و تعظیم نکند؟ بیا و بیعت خود را با امام تازه کن! بیا و با صدای بلند بگو که دوستش دارى تا همه صدایت را بشنوند و بدانند تو یاور او هستى؛ بیا و به دشمنان و مخالفانش نشان بده که یاوران امام، کم نیستند و همه جا آماده یارى او و اعلای نام و یادش هستند؛ تمام سال قمرى، یک نیمه شعبان دارد و به آن مى بالد و حالا، آن روزها و آن ساعات است؛ نیمه شعبان را احیا بگیر که شب قدر است؛آیا شب هاى قدر بیدار نمى مانى؟! کدام قدر، بالاتر از مولاى توست که صاحب شب قدر است و فرشتگان و روح ، بر او فرود مى آیند و مقدرات خلایق را تقدیمش مى کنند(تنزل الملائکه و الروح بإذن ربّهم من کل امر)؛باید از روزها قبل خودت را برای این شب تجهیز کنى ، حتى از ماه قبل.واقعه بزرگ در حال وقوع است؛ نباید دست خالى از آن بیرون روى؛ نباید غائب باشى؛نباید دشمن را با غیبتت شاد سازى؛ نه، تو مى آئى و حتماً مى آئى! دوستان خدمتگزار منتظر تو هستند، زودتر بیا و دلگرمشان کن؛ اندک اندک نه،فوج فوج، جمع یاران مى رسند!
وقتی در این ایام خدمت، بزرگداشت میلاد مولا، ساعاتى با او خلوت کردی دیدم دارى به آن حضرت مى گوئی:لطف کردى و ما را به خدمتگزاری آستانت پذیرفتى ، دانستیم دعاهای پدر و نیایش های مادر به اجابت نشسته است؛ لیک از همان نخست دانستم قامت کوتاه من در این مسیر با انبوه قصورها و تقصیرها، و دردسرهای یک یاور بی تدبیر، زحمت شما افزون کند و بر مشکلات شما افزاید، اما مقام خلیفه اللهى تان اجازه طرد نمی داد و شأن کریم بودنتان راندن را بر نمى تافت…چمیدن در بوستان امامت و خرامیدن در گلستان مهدویت،از یاران شما مرزبانانى ساخت که شجاعانه به مصاف گمراهان و اضلالگران رفته با سرپنجه برهان ، مرگ علمى شان را رقم مى زدند و بطلان شان را آشکار و حرکت شان را سد می نمودند.آنان با استعانت از امدادهای شما، از هیچ میدانى نمى گریختند و هماره برای هر مبارزه تن به تن آماده بودند تا فریب کاران را رسوا کنند و متجاوزان را عقب رانند و دشمنان را از مرزهای اعتقادی دور نمایند.مرا از درگاهتان نرانید، مى خواهم کنارتان باشم و یاورتان گردم ؛به کرامت تان، پشتم گرم است…
