روزگارى اگر بازى مخصوص کودکان و جوانان بود و در چند عنوان خلاصه می شد، امروز به حدی وسعت یافته که تبدیل به صنعت بلکه صنایع متعدد شده و همه اقشار را هم در بر گرفته است.ورود بازی های سایبرى در فضای اینترنت، موضوع را چنان فراگیر کرده که همه را مشغول آن می بینی.جوایز سرشارى هم که برای آن قرار می دهند اغلب افراد را وسوسه کرده همه اوقات خود را وقف آن کرده اند بطوریکه حتی در اتوبوس و مترو و سفر و حضر همه سر در گریبان موبیل خود دارند و ارتباطات عاطفی و کلامی در خانواده و جامعه تحت تأثیر آن به حداقل رسیده است.نوع این بازى ها نیز حاوی برخی نکات فرهنگى است که تأثیرات مخرّبی را ناخوداگاه منتقل می کند…
غیر از معدودی از بازی ها که جنبه پرورشی و ورزیدگى و آموزشی دارد و تمرین آمادگى جسمی و روانى است ، بقیه بازی ها باید ارزیابى شوند و موشکافانه ابعادشان بررسی گردد.خیلی راحت و بطور نامحسوس سازندگان این بازی ها بر افکار افراد بویژه نوجوانان و جوانان -که هیچ سپر دفاعی در مقابل آنها ندارند-تأثیر مى گذارند. اگر در بازی ،هیچ فرایند آموزشی و تربیتى نتوان نشان داد،آن بازی نام “لغو” می گیرد که مومنان باید از آن اعراض کنند(والذینهم عن اللغو معرضون).”لهو”و “لعب” نیز که به معنای بیهوده و بازیچه است همین بار منفی را دارد…
ذهنی که به بازی – بویژه بازی های جذاب و متنوع و جایزه دار -عادت می کند، دیگر نوعاً از خواندن کتاب لذت نمی برد،به یک بحث حساس فکری دل نمی دهد؛ در یک مباحثه علمی مشارکت نمی کند ؛ به موضوعات دقیق و اندیشه سوز،رغبتی نشان نمی دهد و دوست دارد بیشتر فرصت ها را خرج بازى کند.این خطر اکنون همه جوامع را تهدید نموده و برنامه ریزان تربیتی و اجتماعی را به مقابله با آن کشانده است.تصور کنید از چنین جامعه ای نه مخترع بیرون می آید نه متفکر و نه مبارز و مدافع مرزهای باور و نه مرزبان معنویت و اندیشه های متعالى…
پرسیدند آیا مومن فلان بازی را انجام می دهد؟امام فرمود:مومن را به بازی و ملاهی چه کار؟(یعنی او بازی نمی کند) او از بیهودگی می گریزد.در نقطه مقابل هرکاری که به او توان دفاع و سلحشوری دهد همچون تیر اندازی و اسب سواری انجام می دهد.گذشتگان ما هر روز مشق شمشیر می کردند تا وقتی به سپاه امام عصر ارواحنا فداه فراخوانده شدند،بازوانی توانا و جسمی قوی برای کارزار با ظالمان داشته باشند.منتظران را با بازی چه کار؟! آنها هیچ فرصتی را برای آمادگی هرلحظه اى از دست نمى دهند…
