باد با چراغ خاموش کاری ندارد اگر در سختی هستی بدان که روشن هستی!
درخت پر میوه را می تکانند نه درخت بی بار را. اگر در تلاطمی بدان که پرباری!
آن سید لولاک بود که “البلاء للولاء” فرمود تا بدانی بلا برای اهل ولاست و اگر جز این اندیشه کنی خطاست!آری خاصان را با مصیبت و بلا محک زنند و مومنان را به کاستی در اموال و جان ها و بهره ها مبتلا سازند تا در این آزمون ها صابران شناخته شوند و به نشان بشارت فائز آیند
(و لنبلونکم بشیئ من الخوف و الجوع و نقص من الاموال و الانفس و الثمرات و بشّر الصابرین)
ومگر آن وجود شریف ،“ما اوذی نبی بمثل ما اوذیت” نفرمود تا معلوممان کند اشرف کائنات که بیش از هرپیامبری آزار دید و سختی کشید، هرگز پا پس نکشید و عاشق تر از هر عابدی سر بر آستان ربوبی سائید وجبهه و پیشانی بر خاک کشید؟!
اگر خوانده ای در روایات که مومنان آخرالزمان را آن پایه از مقام است که همسنگ مجاهدان ملازم رسول شمرده شده اند از آن است که آنان:
ایمان خود را چونان پاره ای آتش در دست گرفته و بر سختی های پیمایش مسیر حق استقامت می کنند و می مانند و می ایستند و با پایمردی،پایداری می کنند و حریم واجبات و محرمات را نگه می دارند تا آنکه در افق این ظلمت فراگیر، نور حق با ظهور آخرین منجی طلوع کند و بساط لشکر باطل را به هم ریزد و بخواند:
” جاءَ الْحَقُّ وَ زَهَقَ الْباطِلُ إِنَّ الْباطِلَ کانَ زَهُوقاً “
حق آمد و باطل نابود شد. آرى، باطل همواره نابودشدنى است.
غرض،بلایا و مصائب و سختی ها در پیمایش راه خدا و مسیرانبیاء و اولیاء بویژه در دوران غیبت خاتم اوصیا حضرت بقیه الله ارواحنا فداه،، خود یک نشان است که بر نهج رسول و امامان راه می سپریم و به فضل الاهی از موالیانیم که وعده نصرت و بشارت داریم که “ان تنصر الله ینصرکم” و فرموده اند غم مدارید که فتح نزدیک است:
“الیس الصبح بقریب؟!”
اماما! در سختی های خدمت و خدمتگزاری دلخوشیم که هنوز روشنیم و خاموش نیستیم ؛
مهربانا! دستمان بگیر و از نور خویش ، منوّرمان کن ای بی بدیل، ای بی نظیر…
