خداوند در گفتگو با والدین،کریمانه سخن گفتن و “قول کریم”را دستور فرموده:(قُل لَّهُمَا قَوْلًا کَرِیمًا) و در برابر شاه طغیانگرى چون فرعون ، سخن نرم و “قول لیّن “را توصیه نموده زیرا باید به هدایت او امید داشت(اذْهَبَا إِلىَ فِرْعَوْنَ إِنَّهُ طَغَى؛ فَقُولَا لَهُ قَوْلًا لَّیِّنًا لَّعَلَّهُ یَتَذَکَّرُ أَوْ یخَْشىَ).همچنین سخن رسا و “قول بلیغ را برای موعظه بیماردلان اختصاص فرموده تا مگر در دلشان اثر کند و به راه آیند(أُوْلَئکَ الَّذِینَ یَعْلَمُ اللَّهُ مَا فىِ قُلُوبِهِمْ فَأَعْرِضْ عَنهُْمْ وَ عِظْهُمْ وَ قُل لَّهُمْ فىِ أَنفُسِهِمْ قَوْلَا بَلِیغًا).دیگر “قول میسور” به معنای سخن نرم و امیدوار کننده است که باید در گفتگو با آسیب دیدگان و توانخواهان به کار برد تا به رحمت الاهى امیدوار شوند و تسکین یابند(وَ إِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنهُْمُ ابْتِغَاءَ رَحْمَهٍ مِّن رَّبِّکَ تَرْجُوهَا فَقُل لَّهُمْ قَوْلًا مَّیْسُورًا).سخن مسالمت آمیز و “قول سلام” هم به گفتگو با افراد بی بهره از علم ،توصیه شده(وَ إِذَا خَاطَبَهُمُ الْجَاهِلُونَ قَالُواْ سَلَامًا) و در هرحال و هر موقعیتى در سخن با مردم باید از خوش زبانى، کلام نیکو و شایسته و “قول حسن” بهره گرفت( وَ قُولُواْ لِلنَّاسِ حُسْنًا)و گاهى هم از نیکوترین سخن یا “قول أحسن” از کسی که خود را مسلمان مى نامد ،یاد مى نماید(وَمَنْ أَحْسَنُ قَوْلًا مِّمَّن دَعَا إِلَى اللَّهِ وَعَمِلَ صَالِحًا و قال إنّنى من المسلمین)…
بیان و سخن، ظرفیت همه این گونه هاى متفاوت را دارد.گوینده باید مخاطب شناس،موقعیت سنج و مسلط به انواع بیان ها باشد.سخن غذای روح است و هر ذائقه ای به یک نوع غذا گرایش دارد.منوى رستوران شما باید کامل بوده و برای هر ذائقه ای غذای مناسب آماده داشته باشد.اگر به گفتار درمانى هم اعتقاد داشته باشید هر گونه سخنى داروی یک عارضه است و این داروخانه باید داروی همه عارضه ها را داشته باشد.گویندگان موفقى را سراغ داریم که هنرمندانه با تسلط به گونه های مختلف سخن، اقشار بسیارى را جذب سخن و بیان خویش نموده و با درایتى خاص ، پیوند آنها را با مبانى دینى و ولائى و ساحت قدسى مهدوى برقرار کرده و به راه انتظار حقیقى کشانده اند.راستى امروز چقدر به چنین هنرمندانى نیازمندیم تا متناسب با شرایط زمان و تحولات مردمان،جوانان،مردان و زنان این دوران سخن گویند و دعوت نمایند…
