آنچه “انرژی مثبت” می نامند ،نیروئی است که موجب امید، نشاط،حرکت،شادی و قدرت در درون و برون می شود و انسان را به تلاش و جوشش بیشتر می کشاند.در مقابل انرژی منفی، موجب یأس و رکود و غم و سکون شده و فرد را به کنج انزوا و نومیدی می برد. روانشناسان دائما توصیه می کنند انرژی مثبت داشته باشید و به دیگران هم منتقل کنید و از ورود انرژی منفی در خود و دیگران جلوگیری نمائید و برای این کار هم دستورالعمل هایی نوشته و توصیه می کنند مثل شاد بودن،شاد زیستن،امید به آینده بهتر،رضایت وشکر گذاری،دعا،حسن خلق،خوش بینی،تمرکز بر مثبتات، نگران آینده نبودن،پرهیز از دلخوری و ریز شدن در رفتار دیگران،تلقین آرامش به خود و صدها امثال آن که توسط افراد ارائه و نمونه های آن در شبکه های اجتماعی بویژه در اول صبح یا اول هفته به شکل پیام های متنی یا گرافیکی فراوان دیده می شود.
این توصیه ها البته خوب و مفید است ولی وقتی کامل می شود که بنیادهای فکری و اعتقادی آن در درون انسان نهادینه شده باشد مثل اعتقاد به خالقی مهربان که هیچگاه ما را رها نمی کند، اعتقاد به نقش دعا در تغییرسرنوشت و تقدیر، امید به آینده ای روشن که خدا وعده داده است و انتظار دائمی برای آن،،باز بودن همیشگی،راه بازگشت( توبه)، خرسندی از داشتن پشتیبانی مهربان و غمخوار (امام) ،ممنوعیت نومیدی و یأس،موظف بودن به حسن خلق و پرهیز از سوء ظن و باورمندی به معاد و نقش سازنده آن در تحلیل های فردی و اجنماعی وخلاصه باورمندی به خدا و دین.
این باورها بطور بنیادین ریشه انرژی های مثبت است و ریشه سوز انرژی های منفی.
جان ما برای همیشه از انرژی مثبت پر خواهد شد همین که قلباً باور کنیم خدا با ما و همراه ماست هرکجا که باشیم(وهو معکم اینما کنتم)،
خدا همه لغزش ها را می بخشد(ان الله یغفرالذنوب جمیعا)،
از رحمت حق هرگز نومید مباشید(ولا تیأسوا من روح الله)،
خدا به تغییر همه چیز تواناست(یمحواالله ما یشاء و یثبت)
زمین به صالحان ارث خواهد رسید(ان الارض یرثها عبادی الصالحون)
و اینکه صاحبی داریم مهربان تر از مادر(الامام،الأم البرّه بالولد الرضیع)که غمخوار ما و به فکر ما و دعاگوی همیشگی ماست.
