“از تمام حوادث و ماجراهایی که بر شما میگذرد کاملاً مطلع هستیم و هیچ چیزی از اخبار شما بر ما پوشیده نیست. از خطاها و گناهانی که بیشتر شما مرتکب شدید باخبریم؛ همان خطاها که بندگان صالح پیشین خداوند از آنها دوری می کردند. از عهدشکنیها و پشت سر گذاشتن عهد و پیمانها با اطلاعیم. گویی اینها از لغزشهای خود خبر ندارند”(فَإِنَّا نُحِیطُ عِلْماً بِأَنْبَائِکُمْ وَ لَا یَعْزُبُ عَنَّا شَیْءٌ مِنْ أَخْبَارِکُمْ- وَ مَعْرِفَتُنَا بِالذُّلِّ الَّذِی أَصَابَکُمْ مُذْ جَنَحَ کَثِیرٌ مِنْکُمْ إِلَى مَا کَانَ السَّلَفُ الصَّالِحُ عَنْهُ شَاسِعاً وَ نَبَذُوا الْعَهْدَ الْمَأْخُوذَ وَراءَ ظُهُورِهِمْ کَأَنَّهُمْ لا یَعْلَمُونَ)…
این بخشی از نامه امام عصر ارواحنا فداه به مرزبان بزرگ مهدوی ،شیخ مفید(ره) است.معلوم است که امام به عنوان خلیفه الله از همه امور با خبر است و علمش به اذن و تعلیم الاهى بر همه چیز احاطه دارد اما تأکید آن در این مقام به این معنى است که شیعیان نپندارند،چون امام را نمى بینند، امام هم ایشان را نمى بیند! نه،آن حضرت ،چشم بینای الاهى است و از لغزش ها و خطاها و عهدشکنى ها کاملاً با اطلاع است علاوه بر آنکه طبق روایات،پرونده اعمال افراد در هفته دوبار هم به محضر شریفش ارائه مى گردد و از عهدشکنى ها و خطاکارى های افراد ،ناخشنود و اندوهگین و از رفتارهای صالح،خشنود مى شوند. قرآن کریم هم بر این واقعیت تأکید مى نماید که اعمال ما پیش از برپائی قیامت ، توسط خدای عزوجل و پیامبر (ص) و مؤمنان (که به امامان علیهم السلام تأویل شده است) دیده مى شود(وَقُلِ اعْمَلُوا فَسَیَرَى اللَّهُ عَمَلَکُمْ وَرَسُولُهُ وَالْمُؤْمِنُونَ وَسَتُرَدُّونَ إِلَى عَالِمِ الْغَیْبِ وَالشَّهَادَهِ فَیُنَبِّئُکُمْ بِمَا کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ )…
امام در بیان خویش اشاره ای به پیشینیان صالح (سلف صالح)مى فرمایند و اینکه آنان مرتکب این خطاها و عهدشکنى ها نمى شدند و از این امور دوری مى نمودند،چرا شما مرتکب این خطاها مى شوید؟ الگوی شما چرا آن پیشینیان نیکو رفتار و منتظران صادق نباشد؟ انتظار از همه چنین است که در دوران غیبت امام به سنت سلَف صالح عمل کنند نه عهدشکنان و خطاکاران.بعد مى فرمایند:
“پس، تقوی الاهى پیشه کنید و به خاندان رسالت اعتماد کنید و مدد رسانید و چاره این فتنه و امتحان را که به شما روى آورده است از ما بخواهید امتحانى که هر کس مرگش رسیده باشد، در آن نابود مىگردد و آن کس که به آرزوى خود رسیده باشد از ورطه آن به سلامت مىرود. آن فتنه و امتحان علامت حرکت ما و امتیاز شما در برابر اطاعت و نافرمانى ما است، خداوند هم نور خود را کامل مىگرداند هر چند مشرکان نخواهند”(فَاتَّقُوا اللَّهَ جَلَّ جَلَالُهُ وَ ظَاهِرُونَا عَلَى انْتِیَاشِکُمْ مِنْ فِتْنَهٍ قَدْ أَنَافَتْ عَلَیْکُمْ یَهْلِکُ فِیهَا مَنْ حُمَّ أَجَلُهُ وَ یُحْمَى عَنْهَا مَنْ أَدْرَکَ أَمَلَهُ وَ هِیَ أَمَارَهٌ لِأُزُوفِ حَرَکَتِنَا وَ مُبَاثَّتِکُمْ بِأَمْرِنَا وَ نَهْیِنَا وَ اللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَ لَوْ کَرِهَ الْمُشْرِکُونَ)…
آری،دوران غیبت، روزگار فتنه های فراوان و آزمون های بى پایان است،تنها کسانى از این شرایط سخت به سلامت عبور خواهند نمود که به حبل ولای صاحب الزمان علیه السلام چنگ زده باشند و از آن بزرگوار نجات خویش خواسته باشند که او نور الاهى است و خداوند هماره نور خویش را فروزان تر و تابناک تر خواهد نمود حتى اگر دگر اندیشان را ناخوش آید!
