بگذار همه رسانه های برآمده از کفر و عناد،عمداً اجتماع عظیم حسینیان را در اربعین ،پوشش ندهند و در برابر این شگفتی قرن بلکه شگفتی تاریخ ساکت بمانند،و اخبارش را بایکوت کنند.این سکوت عامدانه نه از عظمت این رستخیز می کاهد و نه در عزم حسینیان خللی وارد می نماید.وقتی محتشم گفت :”باز این چه رستخیز عظیم است کز زمین /بی نفخ صور خاسته تا عرش اعظم است”، خبرش شده بود که رستاخیز حسینی ، عرش و فرش را در بر گرفته وآنچه در عالم ناسوت جاری است تصویر کوچکی است از آنچه در عالم ملکوت و عزاداری کروبیان برپاست…
شگفتی دیگر آرمان مشترک این اجتماع عظیم است که در جای جای نیّت و حرکت و شعار و پرچم و ذکر لب و اشک ها و جوش و خروش موکب ها و زائران پیاده و میزبانان آنهاست در روزهای منتهی به اربعین در حرکت از نجف اشرف به سوی کربلای معلّی شبانه و روزانه ،اشک بر چهره و نیاز در دل که: اللهم عجّل لولیک الفرج؛خدایا منتقم خون این مظلومان را برسان؛ یا لثارات الحسین؛یا رب الحسین بحق الحسین إشف صدر الحسین بظهور الحجّه ؛نطلب من الله تعجیل الفرج؛ نصره الحسین، هی نصره المهدی ؛یابن الحسن روحی فداک،متی ترانا و نراک…
اصلاً همه می روند تا به آن گنبد نورانی برسند و زیر آن “قبّه الحسین” که دعا در آنجا مستجاب است،همین دعا را بخوانند و درهای اجابت الاهی را بکوبند و بخواهند که این دنیای آلوده به ستم و سیاهی و سخافت و فساد و نفاق و جهالت را با ظهور نورانی فرزندش پایان بخشد و روزگاران نور و رشد و علم و صلاح را رقم زند.بلی شور و شوقشان رسیدن به آن نقطه است که قلب ملکوت آنجا می زند و امید اولیا به آنجاست و فرج آنجا رقم می خورد…
یک کار دیگر هم هست که این اجتماع عظیم باید انجام دهند و البته انجام می دهند.باید در بین الحرمین خود را به حرم ابوالفضائل برسانند وآن سردار حمایت از امام و دین را زیارت کنند و با او پیمان گزارند که مشق یاوری از او بیاموزند و از او مدد خواهند که امام زمان شان را یاری کنند و تا جان در بدن دارند همچون او حماسه سر دهند که :إنّی احامی أبداً عن دینی/و عن امامٍ صادق الیقینی…
با این پیمان است که ماموریت این اجتماع عظیم به پایان می رسد و هرکس به سرزمین خود باز می گردد تا به این پیمان در حمایت از دین و صاحب دین عمل کند…
